Dag 40 – maandag 11 okt. 2021

Etappe 33 en 9 – van Cee naar Finisterre. Gepland 17,1 km. en gelopen 17,4. Rob totaal 800,1 en Esther 213,8 km.

We hebben het einde van onze Camino bereikt, we hebben het eind van de wereld bereikt. Onze gastheer van hotel Larry legde ons vanochtend in Cee in de watten. Het hotel is ietwat gedateerd, maar we voelden ons echte gasten. We kregen geroosterd brood, vers geperst sinaasappelsap, thee en café con leche en bij vertrek een welgemeende handdruk toe. Voor zoveel gastvrijheid zou je er alleen al boeken. De man zou ook regelen dat Esther haar rugtas bij het hotel in Finisterre zou worden afgeleverd. De ochtendzon stond nog laag toen we door het centrum van Cee naar Corcubión liepen, de zustergemeente van Cee. Es en ik konden mooie foto’s maken van het ochtendlicht over de baai. We kwamen veel pelgrims tegen, waaronder Boudewijn uit Nederland. Hij was een week later dan ik gestart op de Camino del Norte in Santander. Ook Chantal uit België kwamen we tegen, nu samen wandelend met haar echtgenoot die naar Santiago de Compostela was komen vliegen. We zouden de hele dag bekende en onbekende pelgrims tegenkomen.

Het was vandaag een relatief korte etappe, dus we deden het rustig aan en we keken ook niet op een metertje meer. Zou ik vandaag de grens van 800 gewandelde kilometers overschrijden, of zou ik er net onder blijven? Ik ben natuurlijk wel zo ambitieus om er naar te streven die grens te passeren. We hebben prachtig weer en al snel verdwijnen de vesten in de rugtas. We lopen veel door naaldboombossen dus de geur is heerlijk. Zodra we de 1^ste heuvel hebben beklommen zien we voorbij San Roque voor het eerst in de verte Finisterre liggen met de vuurtoren goed zichtbaar aan het eind van de landtong. Dit wordt onze uiteindelijke bestemming van vandaag.

De landtong waar Finisterre, of Fisterra in het Galicisch, op ligt noemden de Romeinen ‘Promontorium Nerium’, de ‘Finis Terrae’, “het einde van de wereld”. Daar waar de ‘Mare Tenebrosum’, de zee van duisternis, zoals zij de Atlantische Oceaan noemden, begon. Er is een traditie dat pelgrims na een duik in zee, bij de vuurtoren gedragen kleding verbranden en de zonsondergang aanschouwen. De volgende dag zouden zij als een nieuw mens worden herboren. Zover is het voor ons nog niet, Es en ik moeten nog een tiental kilometers afleggen naar onze bestemming van vandaag. We passeren strandjes aan de baai van Sardiñeiro en na een laatste klim door een bos en een steile afdaling bereiken we het 1^ste strand van Finisterre, aan het Enseiada de Langosteira. We besluiten iets van de route af te wijken en (een deel) over het strand te gaan wandelen. Op driekwart keren we weer terug naar de boulevard en lopen langs hotels, pensions, restaurants en herbergen. Er is veel gesloten, maar dat is niet zo vreemd voor oktober. We bereiken Finisterre en zien een blusvliegtuig van de Spaanse overheid twee rondjes over zee draaien, om bij een derde daling water op te nemen. Aangezien hij na een korte vlucht naar de andere zijde van de landtong zijn inname herhaalt, nemen we aan dat er een kleine bosbrand is of dat het toestel oefenvluchten houdt. Het is wel een bijzonder gezicht.

Na zo’n 14 km te hebben gewandeld hebben we wel trek gekregen, het is inmiddels rond 12:30 uur. Maar bij het restaurant waar we plaatsnemen is de keuken (al) gesloten. Es en ik krijgen geen sjoege van die Spaanse restaurant tijden. We nemen toch maar wat te drinken en krijgen er gelukkig wel wat Pintxos bij, een kippenvleugeltje op wat frietjes en een plakje stokbrood. We rekenen af en gaan op zoek naar ons hotel SimpreFisterra. Dat vinden we snel, want het ligt aan de pelgrimsroute. Het is een kleinschalig modern hotel en we worden keurig ontvangen door de manager/ gastheer. Hij geeft ons veel informatie, gelukkig in het Engels en we zoeken de kamer op om mijn rugtas achter te laten. Es haar backpack is nog niet gearriveerd. We besluiten eerst ons certificaat op te gaan halen, wat je ontvangt als je de verlengde pelgrimstocht naar Finisterre hebt ondernomen. Ook hier voor hebben we de afgelopen dagen stempels verzameld in onze Credencial. We moeten even wachten bij het Tourist Office voordat we daar naar binnen mochten. Normaliter worden de Fisterrana’s uitgereikt door de Xunta, maar omdat het overheidsgebouw wordt verbouwd, moesten we bij het Tourist Office zijn. Na het controleren van de stempels en het inzien van de paspoorten krijgen Es en ik de certificaten. We gaan daarna lunchen bij ‘Etel en Pan’ op het Plaza Constitución en besluiten de laatste kilometers naar de vuurtoren en het 0,0 punt af te gaan leggen. Het is nog een klimmetje van zo’n km of 3 en boven aangekomen zien we veel pelgrims, maar ook dagjesmensen en andere toeristen. Er staan zelfs enkele touringcars. We lopen naar het paaltje met het nulpunt en we kunnen ongestoord foto’s maken. Een jonge pelgrim neemt Es en mij samen op de foto en ik hem. We lopen naar de vuurtoren en de rotsen er achter waar een bronzen wandelschoen vastgemaakt is op een rots. Er omheen liggen wat verbrandde kleren en schoenen. Op een bordje wordt verzocht om dit niet te doen, maar tradities zijn hardnekkig. Es en ik besluiten om het alleen bij een bezoek te laten en zijn onder de indruk van de de historische locatie. We maken veel foto’s en na afloop wandelen we relaxed terug naar het dorp. We hebben gemengde gevoelens, allereerst trots dat we deze prestatie hebben kunnen leveren. Op de terugweg naar beneden zeiden we tegen elkaar “wie had anderhalf jaar geleden, ik herstellend van een zware operatie, kunnen bedenken dat we dit nu zouden presteren”. Maar we zijn ook tevreden dat we het einddoel hebben bereikt zonder noemenswaardige blessures of incidenten. Ik wil hierbij opmerken dat zowel Es als ik de hele Camino blarenvrij zijn gebleven. Ons leven is verrijkt, door alle ervaringen en contacten met internationale pelgrims die we hebben ontmoet en waarmee met sommigen zelfs een band is ontstaan. Toch ook weemoedig, omdat er morgen geen nieuwe wandeling meer volgt en ook het wat simpele elementaire bestaan stopt. Tot slot ook blij om donderdag weer naar Nederland terug te gaan, fijn naar ons thuis met familie, vrienden en huisdieren.

Onderweg naar het dorp krijgen we een Whatsappje dat Es d’r rugtas was gearriveerd. Ze zat wat in d’r piepzak of het vandaag wel goed zou gaan met het bagagevervoer. Heb vertrouwen, het komt goed. We doen nog enkele inkopen bij een supermarkt en in de straat naar ons hotel hadden we op de heenweg naar de vuurtoren een ijszaak ontdekt en we besluiten een lekker ijsje te gaan eten. En dat hadden ze zeker en nog biologisch ook. Es was bescheiden, maar ik nam de grootste optie die er was, met een bolletjeswafel en banaan, heel lekker. We keren terug naar ons hotel en gaan fijn douchen en een siësta houden. Morgen gaan we weinig doen. Het is dan een Nationale feestdag. 12 Oktober ‘Diá de la Hispanidad’, een dag dat Spanjaarden laten zien dat zij trots zijn om Spanjaard te zijn. Alle winkels zijn gesloten en het OV rijdt met een aangepast schema. Met de bus heen en terug naar Muxia reizen zit er niet in. We gaan het wel zien, het wordt weer mooi weer en wellicht ondernemen we wel een boottochtje. Iig willen we ’s avonds ergens van de ondergaande zon gaan genieten. Er volgen dus nog enkele blog berichtjes met onze belevenissen.

Buen Camino