Dag 39 – zondag 10 okt. 2021

Etappe 32 en 8 – van Santa Mariña naar Cee. Gepland 28,0 km. en gelopen 32,8. Rob totaal 782,7 en Esther 196,4 km.

Om 8:00 uur zaten we als enigen in de eetruimte van Casa O Folgo. Hoe anders dan gisterochtend toen er om dezelfde tijd zich 5 mensen voor het buffet verdrongen. Toen wij Esther haar tas bij de receptie hadden klaargezet om opgehaald te worden en de rekening hadden betaald bracht opa ons, ditmaal in een Ford Focus, naar Santa Mariña. Es liet onze Credencial afstempelen bij de bar waar we gisteren wat hadden gedronken en we konden op weg. Na een km. Es die schrikt: “ik heb de petten ergens laten liggen”. Op dat moment geen idee waar, bij de bar waar de Credencials waren afgestempeld, in de auto, bij de receptie van de Casa? “Bel dan even naar de eigenaar”. Ja hoor, die had de petten gevonden en bij de rugtas gedaan, zodat ze vanmiddag in het hotel in Cee afgeleverd zouden worden. Wat een opluchting, we zijn de petten niet kwijt, alleen lopen we vanmiddag in de warmte blootshoofds. Niets aan te doen, ook niet aan de extra gelopen meters, want we waren al op weg terug naar Santa Mariña. De opkomende zon trok mooie lange schaduwen en schonk warm licht. Het werd weer een mooie dag met veel variatie in het landschap.

We hadden een steile klim naar een uitzichtpunt over het heuvelachtig gebied en toen we de afdaling inzette zagen we voor het eerst het ‘Encoro da Fervenza’. Dit is een kunstmatig moeras dat in 1966 is ontstaan door de aanleg van een dam in de rivier de Rio Xallas. Het moeras beslaat een oppervlakte van 1.250 hectare. We komen op dit stuk, maar later ook richting Cee veel mountainbikers tegen. Wat ook opvalt is dat we vandaag veel minder pelgrims tegenkomen dan op de andere dagen. Op het stuk richting A Ponte Olveira slechts een handjevol. Daar gaan we op een smalle brug de Rio Xallas over om een paar km.’s later in Olveiroa aan te komen. We hebben er dan zo’n 12 km opzitten en besluiten om een kop thee en een café con leche te gaan drinken met voor allebei een punt (pond) cake. Olveiroa is een plek met veel Albergues, pensions, hotels en restaurants, omdat het in de etappe verdeling van 3 dagen op zo’n 30 km. van Negreira ligt. We hebben de stop toevallig gepland bij Casa Locho en terwijl we van onze cake en drinken genieten komt er een busje voorrijden. Casa Locho is ook de organisatie die het transport verzorgt van koffers en rugtassen van wandelaars die met bagagevervoer reizen. En terwijl de tientallen stuks bagage worden uitgeladen ziet Es haar rugtas liggen. Ze mag het plastic tasje met de petten gelukkig meenemen, dus onze hoofden zijn vanmiddag toch nog beschermd. Dit is nou zo’n echt Camino momentje.

De route loopt vervolgens weer omhoog en onder ons stroomt de Rio Xallas. Er zijn schijnbaar verschillende stuwen in de rivier gebouwd, maar ook zijn er natuurlijke stroomversnellingen zichtbaar. Bij een spontane herdenkingsplek komen we de Nederlandse man tegen die wij gisteren ook hebben ontmoet. Hij heet Piet en komt uit Oosthuizen in Noord-Holland. We raken aan de praat en hij blijkt enkele jaren terug een hartinfarct te hebben gehad. Dat was niet zijn motivatie om een Camino te gaan lopen, wel het willen leveren van een fysieke prestatie. Piet maakt graag foto’s en heeft een spiegelreflex camera om zijn nek hangen. Hij heeft vandaag een korte etappe, want hij stopt in Hospital, wat nog maar een paar kilometers is te gaan. Hij neemt nog wat foto’s en Es en ik wandelen verder. Als wij bij Hospital komen zien we een gebouwtje van de gemeente Dumbría wat een pelgrim informatiekantoor blijkt te zijn. Het is zondag dus het kantoor is dicht, maar op de stoep staan twee bronzen schoenen en een pelgrimsstaf. Es probeert even of de schoenen haar maat zijn, maar helaas de vorige eigenaar leefde op een grotere voet.

We komen bij de ‘Great Divide’ het punt waar gekozen moet worden om de route te volgen richting Finisterre of Muxia. De twee paaltjes staan op een vreemde plek op een soort vluchtheuvel bij een rotonde. Niet een plek voor een echt veilige fotoshoot. We vervolgen onze route naar links richting Finisterre en zien aan de andere zijde van de weg een smerig complex van Ferroatlántica, een ijzer-legeringsfabriek met een zustercomplex in Cee. Het is een onderdeel van Xallas Electricidad en Aleaciones, ook eigenaar van de waterkrachtcentrales van Xallas. We wandelen verder richting Cee en de begroeiing wordt lager. Merkbaar dat in deze streken veel wind waait. We hebben vandaag weer veel geklommen, dus het kan niet anders dat de laatste kilometers sterk dalend zijn. Ik denk dat we zo’n 250 hoogtemeters in een halfuurtje overbruggen. Uiteindelijk maken we voor de 2^e maal fors meer km.’s dan gepland, maar het fijne is dat het Es, doordat zij zonder bepakking heeft gelopen, veel makkelijker af ging. Ik moet dan ook de tekst vastleggen ‘dat zij vandaag niet heeft gezeurd’. Wat ook hielp was dat het vandaag (opnieuw) een prachtige route was, heel gevarieerd en met schitterende vergezichten over landerijen, een meer, een rivier en de zee. We komen in Cee en vinden snel ons hotel ‘Larry’ op ons weg. Deze kant van de stad is zowel mooi opgeknapt als moet nog opgeknapt worden. Na ingecheckt te hebben gaan we op zoek naar een plek om te eten, wat rond 18:00 uur een lastige opgave is. Het wordt voor Es een salade met kip en voor mij een hamburger met schapenkaas en frites. Niet slecht, dus we doen het er maar mee. Morgen een korte laatste etappe naar Finisterre en hopelijk kunnen we de finale 4 km. daar nog aan vastknopen door naar het 0,0 km. punt en de vuurtoren te wandelen. Misschien pakken we nog wel de ondergaande zon mee.

Buen Camino