Dag 37 – vrijdag 8 okt. 2021

Etappe 30 en 6 – van Santiago de Compostela naar Negreira. Gepland 20,6 km. en gelopen 21.0. Rob totaal 728,3 en Esther 142 km.

Het kostte wat kracht om weer op gang te komen vandaag, maar het is toch gelukt. Esther en ik hadden de wekker bijtijds gezet, maar we hadden wederom een rotnacht gehad. Op het plein waar ons hotel aan ligt, het Praza de Galicia, was het de afgelopen nachten heel rumoerig. Tot wel 4:00 uur werd er geschreeuwd, gezongen en gelachen. De hele buurt werd uit hun slaap gehouden, inclusief wij. Dus toen we opstonden waren we niet op ons best. Het ontbijt smaakte gelukkig goed en we hadden diep respect voor de ober die al het werk in z’n uppie deed en de poten onder zijn kont vandaan liep. Hij kon het extra fooitje wel waarderen. We gingen dus vroeg op pad en op het plein voor de kathedraal begon onze Camino Finisterre. De eerste km ging nog door de buitenwijken, maar al snel liepen we de bossen in. We wandelden langs een riviertje en onze klim daarna werd beloond met een prachtig uitzicht op Santiago in de dauw met een opkomende zon. Het is wel opvallend dat alhoewel we de stad al een tijdje uit zijn en niet meer zien, we nog steeds het geruis van het verkeer horen. Geluid draagt ver.

Het is opnieuw prachtig weer en de 1^ste uren is het lekker fris. We lopen in onze korte broek met een vest, maar die laatste gaat al gauw uit. Het is een fijne route. Veel door het bos, maar ook langs rustige asfaltwegen. Es vond het een prachtige etappe, één van haar mooiere wandelingen. Er waren veel pelgrims op pad, maar niet in die mate als de laatste dagen op de Camino Francés. We hebben ook de indruk dat er een ander soort pelgrims loopt. Veel minder Spanjaarden en over het algemeen zijn de peregrinos wat ouder en er zijn meer stellen op pad. We hadden beide tegen deze etappe opgezien, na de rustdag in SdC, maar hij is ronduit meegevallen. Sterker nog, het was weer fijn om met dit prachtige weer te kunnen wandelen.

We liepen lekker door en pas op ruim 11 km hielden we een stop bij km paal 79. De bar heet ook zo en is vrij nieuw en modern ingericht. We namen er lekker een kop thee en een café con leche en allebei een Napolitana. De motor moet weer wat brandstof krijgen. Na de rustpauze kregen we gelijk een klim van ettelijke honderden meters voor onze kiezen. Alleen liep het pad soepel stijgend door het bos en was het daardoor goed te doen. Na op het hoogste punt aangekomen te zijn, op de Alto do Mar de Ovalles, was het daarna eigenlijk nog één lange afdaling naar Negreira. Op driekwart van de etappe kwamen we langs een boerderij met bijzonder vee. Van de soorten stonden bordjes met de raskenmerken vermeld en de schuren waren beschilderd met runderen. Het hoogtepunt van vandaag vonden we de ‘Ponte Maceira’. De gothische brug, stammend uit de 14^e eeuw en gerestaureerd in de 18^e overspant de Rio Tambre. Er is een kleine waterval voor de brug met spiegelend water erachter. Het doet sprookjesachtig aan. Vele pelgrims nemen hier even een rustpauze om te genieten van het uitzicht.

Tijdens het laatste stuk van de etappe kwamen we meer in de bewoonde wereld en een tijdje liepen we op met een Duitse peregrino. De man is op 5 sept. gestart in Saint Jean Pied de Port en loopt na de Camino Francés ook het stuk naar Finisterre. Hij is nog niet zeker van zijn zaak of hij de kleine 100 km in 3 of 4 dagen wil lopen. De man is afkomstig uit de buurt van Neurenberg en dit is zijn 1^ste Camino die hij wandelt. Hij had dezelfde route wel al met de fiets afgelegd, maar vond dat hij toen te weinig van de omgeving had kunnen genieten. In Negreira nemen we afscheid en terwijl wij wat gaan lunchen zien we hem voorbij lopen. We eten een lekkere salade en calamari met gekookte aardappels. De inktvis is vers, want de ringen zijn boterzacht en heerlijk gekruid. Het lekkere eten staat in schril contrast met de verveelde, ongastvrije bediening. Jammer van zo’n restaurant. Terwijl we op het terras zitten te eten passeren auto’s luid toeterend door de straat. Een stel vrienden viert het vrijgezellenfeestje van een slachtoffer. Op een vaandel staat dat hij nog één dag te koop is. De feestgangers drinken een biertje naast ons op het terras.

Terwijl ik afreken haalt Es nog wat boodschapjes voor morgen, want op de volgende etappe zijn er volgens de informatie weinig voorzieningen te vinden. We lopen terug naar het pick up point, waar we een kwartier later worden opgehaald door waarschijnlijk de (schoon)vader van de eigenaars van Casa do Folgo. Dit kleinschalig hotel ligt zo’n 6 km buiten Negreira en Es en ik slapen hier op aanraden van Greet en Clemens. Zij hebben enkele jaren geleden hier verbleven tijdens hun Camino naar Finisterre en spijt gehad dat zij er niet meerdere overnachtingen hadden geboekt. Casa do Folgo biedt pick up service en wij worden morgenochtend weer afgezet in Negreira. We lopen dan met een minimum aan bagage naar Santa Mariña op zo’n 23 km afstand, waarna we daar weer worden opgehaald. Zondagochtend worden we keurig in Santa Mariña afgezet om daarna naar Cee te wandelen. Buiten deze service is het een mooie locatie met heel goede voorzieningen. We hebben zelfs een massagedouche in de badkamer. De eigenaars zijn super vriendelijk en spreken buiten hun moedertaal ook een beetje Engels. De Casa is volgeboekt en ik ben blij dat we deze plek ruim van te voren hebben gereserveerd. Er zijn gasten uit Duitsland, Amerika, Spanje en andere landen. Es heeft gesproken met een Duitse wandelaar terwijl ik de was deed (let even op het rollenpatroon in deze) en op het terras spraken we met een Amerikaanse stel. Zij hebben de Caminho Português gelopen en zijn gestart in Lissabon. Helaas hebben ze stukken over moeten slaan vanwege voetklachten. Zij hebben al meerder Camino’s gelopen en willen nu, net als wij, naar Finisterre. Ze hebben nog de tijd tot half november voordat ze terugvliegen naar Amerika, dus waarschijnlijk gaan ze nog een andere Camino lopen of de overgeslagen delen van de Portugese Weg nog doen. We hebben vanavond heerlijk gegeten in onze Casa en morgenochtend is er een ontbijt.

Buen Camino