Dag 35 – woensdag 6 okt. 2021

Etappe 29 en 5 – van O Pedrouzo naar Santiago de Compostela. Gepland 19,4 km. en gelopen 19,9. Rob totaal 707,3 en Esther 121 km.

Wat een zeldzaam mooie dag hebben we gehad. Heerlijk weer, een geweldige aankomst voor de kathedraal in Santiago de Compostela, onze Compostela opgehaald en als kers op de taart een indrukwekkende mis voor de Peregrinos bijgewoond. Inclusief het zwaaien met de botafumeiro, het wierookvat. Maar eerst start ik bij het begin van de dag. Het was nog donker, kil en dampig toen wij als één van de weinigen in korte broek over straat naar de cafetaria liepen waar we konden ontbijten. We hadden een lekker ontbijt met Tortilla Francés (een omelet) en croissant. Uiteraard ook met koffie en thee. De rugtassen stonden al klaar, dus we konden na het ontbijt direct op pad.

De eerste km.’s verliepen soepel en vlot. Er waren vele pelgrims op weg naar SdC, dus verdwalen konden we niet. Het waren ook goed bewandelbare paden door het bos en langs landerijen. Aanvankelijk hing de dauw nog boven de grond, maar naar mate de zon aan kracht won, verdween de damp langzaam. We liepen met een vest aan, maar dat werd snel te warm. Op ruim 5 km sloot de laatste alternatieve route van de Camino del Norte zich aan bij de rest van de pelgrimsroutes. Dit is bij de landingsbaan van de luchthaven van SdC., waar we om de uiterste punt heen wandelden. We zagen nog een blusvliegtuig vlak boven ons hoofd landen. Een paar km liepen we samen met een mevrouw uit België die gisteren met Chantal en Marjolein aan het praten was. Om het ietwat verwarrend te maken heet deze mevrouw ook Chantal en haar echtgenoot komt komt vandaag aan op de luchthaven van SdC. Chantal is in Pamplona op de Camino Francés gestart en samen met haar man loopt zij de komende dagen naar Finisterre. Bij San Paio haalden we nog een stempel voor in de Credencial bij de plaatselijke kerk. Er lopen weer diverse groepen veelal Spaanse pelgrims mee, waar je nauwelijks last van hebt. Het enige irritatie momentje is als twee jonge vrouwen bij ons in de buurt lopen met luide muziek uit hun mobiele telefoon. Naar onze mening past zoiets niet bij een pelgrimstocht. Her en der passeren we marktkramen waar souvenirs worden verkocht en stempels worden uitgedeeld. Een hoop mensen proberen een slaatje te slaan uit het pelgrimeren.

Het 10 km punt bereikten wij bij Lavacolla, daar waar we een nacht bij de luchthaven hadden geslapen. Hier is ook een beek waar in vroeger tijden pelgrims zich wasten om gereinigd de laatste km.’s naar de kathedraal van SdC te lopen. Nu ging nog een enkele pelgrim zich symbolisch wassen. Natuurlijk wil iedereen op de foto bij de landmark ’(nog) 10,000 km (te gaan)’. Na 14 km nemen wij onze 1^ste pauze van vandaag. Even rond 12:00 uur lekker een kop thee en koffie met wat er bij. Es wilde zo lang mogelijk doorlopen, zolang zij pijnvrij kon lopen, maar dat gold ook gelukkig voor mij.

Nog maar 10 km te gaan naar de kathedraal van Santiago de Compostela

We liepen door en kwamen vlak na San Marcos bij Monte do Gozo. Daar konden en kunnen de pelgrims voor het eerst (bij mooi weer) de torens van de kathedraal van SdC aanschouwen. Nu liggen er sculpturen op de grond ter herinnering aan het bezoek van Paus Johannes Paulus II in november 2010. Ook staan er op een andere heuvel sinds die tijd 2 grote metalen pelgrims. Omdat die beelden ietwat uit de route staan worden ze weinig bezocht en gefotografeerd. Dit terwijl het zicht op de stad inclusief de kathedraal beter is dan op Monte do Gozo. Als we doorlopen passeren we een heel groot complex met overnachtingsplekken voor pelgrims. Deze (mega) Albergue heeft 400 bedden in wel 30 gebouwen met restaurant, supermarkt en speeltuin voor kinderen. De herberg wordt echter op dit moment niet gebruikt ivm het risico op Corona besmettingen.

Als we de brug over de snelweg passeren lopen we in de stad SdC. Is de route de gehele weg goed aangegeven, hier wordt dat minder doordat er wegwerkzaamheden plaatsvinden. We komen toch bij de poort voor de kerk waar een accordeoniste liedjes uit de streek speelt en Es en ik nemen de laatste afslag naar de kathedraal van SdC. Het is toch een moment om stil van te worden en honderden pelgrims beleven vandaag ditzelfde gevoel. We maken foto’s, genieten en delen onze ervaring met het thuisfront. Met Greet en Clemens hebben we even contact via beeldbellen, want zij weten als geen ander in onze omgeving hoe zo’n aankomst in SdC voelt. Clemens is al vijf keer gearriveerd in SdC en Greet twee maal. Ervaren Camino rotten.

Es en ik gaan gelijk achter onze Compostela aan, het certificaat waarop staat dat je een Camino hebt gelopen. Deze kan je nog uitbreiden met een verklaring over wanneer en waar je bent gestart en hoeveel km.’s je hebt gelopen. Hier moet wel voor worden bijbetaald. Je aanmelden voor een Compostela kan tegenwoordig digitaal en dan ontvang je een QR.-code. Toch moeten wij bij het ‘Pilgrims Office’ een aanmeldingsticket halen en wachten totdat je naar binnen mag. Dat duurde een klein uurtje, waarna onze certificaten worden ingevuld en overgedragen. Tevens krijgen wij beide een uitnodigingsticket om vanavond om 19:30 uur de pelgrimsmis bij te wonen in de kathedraal. Na ontvangst van onze certificaten gaan we naar het hotel waar we rond 15:30 uur aankomen. We pakken het hoognodige uit de rugtas en gaan lunchen in een (vis-)restaurant. We eten samen van Calamaris met zwarte rijst en een Spaghetti Bolognese. Het eten is goed, de bediening minder. Op de terugweg naar ons hotel, op een plein dicht bij het centrum, eten we een lekker ijsje in het park. Op ons slaapadres pakken we onze spullen uit en nemen we een fijne douche. Daarna is het alweer tijd om richting de kathedraal te gaan voor de avondmis van 19:30 uur.

We sluiten keurig rond 18:45 uur aan in de rij voor de pelgrimsmis, maar dat was fout. De deur gaat dicht omdat de kerk vol is zoals wordt beweert, dus is er commotie onder de wachtenden. Ik kom er rond 19:10 uur achter dat wij ons als pelgrim bij een andere deur hadden moeten melden, dus toch nog maar even proberen. Bij de apostelingang zijn ze coulant en Es en ik mogen door de shop de kathedraal in. Daar worden we opgevangen door een sympathieke mevrouw die ons naar een zijvleugel brengt, waar we op de voorste rij plaats mogen nemen. Een lekkere plek, dan kan iedereen goed zien of je wel meezingt. Gelukkig dragen we allemaal hier een mondkapje. De mis begint klokslag 19:30 uur en is uiteraard in het Spaans. Er zou ook een Engelse en Filipino mis zijn, maar geen idee wanneer. Als onderdeel van de preek hoor ik alle vertreksteden van de peregrinos opgenoemd worden en uit welk land de pelgrims kwamen. Bij ‘Lugo’ hoor ik alleen maar ‘Holanda’, dus dat was Es. Bilbao zal ook vast opgenoemd zijn, maar dat is aan me voorbijgegaan. We doen keurig mee met de dienst en gaan staan en zitten wanneer iedereen dat doet, maar het zingen laten we aan ons voorbijgaan. Het hoogtepunt is echter dat bijna op het einde van de dienst, geheel onverwacht, een aantal misdienaren bij het touw gaan staan waar de botafumeiro aan hangt. Zou het dan toch? Ja hoor, het grootste wierookvat ter wereld wordt voor ons aangestoken en zuist even later door de zijbeuken van de kathedraal. Dit is indrukwekkend en redelijk uniek dat we dit mogen bijwonen. Es en ik zijn er dankbaar voor. Na afloop van de mis bewonderen we de pracht en praal van de kerk en bezoeken wij ook nog de relikwieën waar de resten van de apostel Jacobus in worden bewaard. Op weg terug naar ons hotel maken we nog wat foto’s van de kathedraal bij kunstlicht en nemen we op een terras wat te drinken. Es en ik zijn toch wel een beetje gezegend dat wij dit allemaal op één dag hebben mogen meemaken.

Buen Camino