Dag 34 – dinsdag 5 okt. 2021

Etappe 28 en 4 – van Arzúa naar O Pedrouzo. Gepland 20,2 km. en gelopen 20,6. Rob totaal 687,4 km. en Esther 101,1, een magische grens doorbroken.

Welkom op de ‘Peregrino Highway’. We wisten natuurlijk dat het drukker zou worden als we eenmaal op de Camino Francés zouden lopen, maar dat voor en achter ons pelgrims zouden wandelen was nieuw. Laat ik echter starten bij het begin van de dag. We waren bijtijds vertrokken uit ons pension, maar we wilden nog wel ergens ontbijten. Dat kon bij een bakker even verderop in de straat. Na de thee en koffie, met wat er bij, gingen we op weg naar de laatste honderden meters op de Camino del Norte. Bij het samenvoegen met de Francés was het goed te merken dat er daar veel meer mensen op liepen. Letterlijk allerlei type wandelaars zijn we vandaag tegengekomen. Toch was het nergens vervelend druk, wellicht dat Corona nog steeds het aantal deelnemers drukt. De route was mooi. Es en ik waren wat vooringenomen sceptisch, omdat we vorige week tijdens onze bustocht naar Lugo, verscheidene malen pelgrims langs de weg waren tegengekomen. Toch liep de route van vandaag voornamelijk door bossen en langs landerijen. Zelfs langs de weg hadden we slechts hele korte delen dat we op asfalt liepen. Het weer was aanvankelijk vochtig en bewolkt, maar hoe meer de dag vorderde, hoe beter het werd. Behalve op het laatst toen er toch weer regen kwam.

We zijn vandaag dus allerlei soorten pelgrims tegengekomen: fanatieke sporters, die ons rap passeerden. Meer gericht op hoe snel zij bij het eindpunt vandaag kunnen komen, dan willen genieten van de omgeving. Dagjespelgrims, de grijze golf met minirugtas, wandelstokken en relaxt tempo. Veelal in groepjes wandelend en luid kletsend met elkaar. Overigens loopt het gros van de wandelaars met dagrugzakjes. Een kleine minderheid hebben hun tijdelijke gehele hebben en houwen op hun rug. Scholieren, waarschijnlijk een klas met meiden, die gedwongen waren om de 100 km. te lopen. Zij maakten niet de indruk er veel plezier aan te beleven. De à sportieve pelgrim, vaak met overgewicht, (te) kleine rugtas en dito legging of joggingbroek. Langzaam lopend, maar wel met doorzettingsvermogen, respect. Fietsers, al dan niet ondersteund door elektrische voortdrijving en dan luid bellend willen passeren. Pelgrims met hond, viervoeters die zich keurig gedroegen en veelal aan een heupband vastzaten. Ruiters te paard, met 2 honden, die opzien baarden met hun manier van transport. Kortom een scala van verschillende pelgrims met één doel, Santiago de Compostela willen bereiken.

Op 10 km. namen we een koffiebreak in A Boavista. Lekker even een pauze op de helft van de etappe. Ik wil trouwens even stil staan bij onze fysieke gesteldheid. Esther haar 1^ste km.’s gingen goed. Vandaar dat we 10 km onafgebroken konden lopen. Daarna begonnen haar heupen op te spelen en werd het lastig. Gelukkig heeft Es weinig last van haar voeten gehad, waarschijnlijk helpt de pelgrimswol tegen de druk op haar voeten. Voor morgen heeft zij het voornemen om sneller haar pijnstillers aan te vullen. Voor het vertrek heeft Es Excedrin en ik een Diclofenac ingenomen en dat heeft bij mij goed geholpen. Ben redelijk pijnvrij door de dag gekomen. Ik voel wel degelijk dat de spieren achter mijn knie nog stijf zijn, maar ik ben vrijwel pijnvrij gebleven. Overigens heb ik met klimmen mijn looptempo aangepast en laat ik mijn dieseltje naar boven racen. Ik haal haar wel weer in bij de afdaling. ‘What goes up, must come down’. Helaas kwamen we tijdens de etappe van vandaag ook twee plaquettes tegen ter nagedachtenis van overleden pelgrims. Helaas komen er elk jaar een aantal pelgrims tijdens hun Camino om het leven. Hetzij door verkeersongelukken, hetzij vanwege gezondheidsproblemen. Overigens las ik in een stukje op FB dat volgens de Spaanse verkeersdienst langs de 13 pelgrimsroutes meer dan duizend gevaarlijke punten zijn, bij kruisingen en langs wegen. Er valt dus qua veiligheid nog wel het nodige te verbeteren.

Onderweg kwamen we ook twee Nederlandse vrouwen tegen. Zij liepen al een tijdje voor ons, met nagenoeg hetzelfde looptempo. Ik vermoedde al dat zij Nederlands waren, want één van de twee had een rugzak met een hoes van Ayacucho, het huismerk van Bever Sport. Bij de splitsing bij Santa Irene, was een keuze voor linksaf een langere variant of rechtdoor de geadviseerde optie. De vrouwen stonden te twijfelen en we raakten in het Nederlands aan de praat. De zusters Chantal en Marjolein, afkomstig uit Bilthoven en Hilversum, zijn gestart in Saint Jean Pied de Port en lopen de Camino Francés. Zij hebben er dus inmiddels al ruim 800 km opzitten en willen ook morgen in Santiago de Compostela aankomen. Chantal en Marjolein hebben de Francés als niet zo heel druk ervaren. Pas de laatste 100 km., vanaf Sarria was het een stuk bedrijviger geworden. Zij gaan niet door naar Finisterre, maar hebben wel nog wat vrije dagen te besteden. Waarschijnlijk gaan zij nog wat plaatsen in de buurt bezoeken. Chantal en Marjolein overnachten in A Rúa (O Pino) wat zo’n 1,5 km. voor onze bestemming ligt. Onze etappe eindigde vandaag in O Pedrouzo, maar voordat we bij ons pension aankwamen passeerden we een graffiti wand, waar we wat leuke foto’s konden schieten. Morgen is onze laatste etappe naar SdC. Nog zo’n 20 km scheiden ons van de 1ste eindbestemming van onze Camino. Es heeft het geweldig gedaan en ik ben supertrots op haar. De vereiste 100 km voor het ontvangen van een Compostela heeft zij vandaag al bereikt. Morgen de kers op de taart met het bezoek aan de kathedraal van Santiago.

Buen Camino