Dag 33 – maandag 4 okt. 2021

Etappe 27 en 3 – van Sobrado (dos Monxes) naar Arzúa. Gepland 22,2 km. en gelopen 22,0. Rob totaal 666,8 en Esther totaal 80,5 km.

We hadden de gehele eetzaal voor onszelf toen we vanochtend gingen ontbijten. Het self service buffet was al van 6:00 uur beschikbaar, maar rond 7:45 uur gingen we pas naar beneden. Behalve dat we alleen waren, waren we ook de eerste gasten die gebruik gingen maken van de uitgestalde artikelen. Normaal ben ik nogal sceptisch tegenover dit soort buffets, maar dit was echt goed geregeld. Na afloop van ons uitgebreid ontbijt zijn we de tassen gaan pakken en de schoenen, beneden in de hal, aan gaan trekken. We raakten aan de praat met een jongeman, aanvankelijk in het Engels, maar hij bleek uit Limburg te komen en Maarten te heten. In het Nederlands ging het communiceren dus een stuk makkelijker. Hij doet de Camino del Norte in drie weken tijd, maar omdat dit voor Maarten tekort tijd is heeft hij delen met de bus gedaan. Hij volgt hetzelfde traject voor de laatste dagen als wij en wil ook op woensdag aankomen in Santiago de Compostela. Op donderdag 4 okt. vliegt hij weer naar NL. Ik had Maarten gisteren heel goed Spaans horen praten met de mevrouw van de receptie (voorzover ik daarover kan oordelen) en dat kwam omdat hij een tijdje Spaanse les had gehad. Dit omdat Maarten meerdere malen naar Zuid Amerika op reis is geweest. Dit jaar had hij naar Peru en de Galapagos eilanden gewild, maar vanwege Corona had hij voor het wandelen van een Camino gekozen. We zegden elkaar gedag en waarschijnlijk komen we Maarten nog wel tegen voor of in SdC.

Om 9:05 uur gingen Es en ik op pad en het zou redelijk goed weer worden, volgens de voorspellingen. Al tijdens de eerste km.’s kwamen we meerdere pelgrims tegen, alleen of in duo’s. De route was prettig, veel verharde paden en soms asfalt. Ook hier liggen naast de Provinciale wegen voetpaden voor peregrinos. Slechts enkele stukken hebben we vandaag daadwerkelijk op de weg gelopen. Daardoor schoten we ook goed op. Ons gemiddeld loop tempo was bijna 5 km. per uur. De route liep stukken door het bos en langs landerijen. Niet een echt spannende route, maar wij genieten evengoed van de omgeving. We kwamen langs een weide met paarden en ik kon contact maken met twee caballo’s. Zij lieten zich heerlijk op hun kop krabben, o nee sorry een paard heeft een hoofd.

De regen kwam vandaag af en aan. Geen harde buien, maar toch was een regenjack noodzakelijk. Ik was daarin gestart, maar Es hield regelmatig een verkleedpartijtje, zij heeft het snel warm. In A Gándara, we hadden er inmiddels ruim 12 km opzitten, hielden we een koffie en thee stop met in dit geval Napolitana’s erbij, in een restaurant. Bij ons heten de broodjes Pain au chocolat, zeg maar chocolade croissants. We vervolgden de route en gelukkig was het vandaag grotendeels één lange afdaling, weliswaar onderbroken door enkele klimmetjes. Ergens tijdens een lange soepele daling kwamen we een bordje tegen over een kerkje in A Igrexa. Die was te bezichtigen en je kon er een stempel halen in de Credencial. Er liep een vrijwilliger bij de kerk die open was voor ons als pelgrim. De Iglesia was mooi, met fresco’s op de muur en de stempel was ook de moeite waard. We lieten een donitivo achter als dank.

Wat trouwens vervelend was, was dat ik pijn aan spieren achter mijn rechter knie kreeg. Eigenlijk had ik daar gisteren aan het eind van de dag al last van gekregen, maar gedurende de ochtend was het erger gaan opspelen. Vooral bij het klimmen heb ik er last van en ik denk dat het daardoor ook gekomen is. Esther is een goede snelle klimmer en als haar dieselmotor warm is gaat die als een speer. Ik ben meer een gemakkelijke daler en daar heeft Es weer wat meer moeite mee. Ik denk dat ik mij gisteren en vanochtend geforceerd heb door Es d’r tempo naar boven bij te willen houden. Zij kreeg daarentegen last van haar heup. Nou is dat normaal al een plek die regelmatig opspeelt, maar dan aan de rechter kant. Nu is Es d’r linker heup de boosdoener. We liepen vandaag dus als twee kneuzen de etappe uit. In een bushokje, onze favoriete rusthalte, hielden we op zo’n 17 km rust om ook een pijnstiller in te nemen. Niet dat het echt veel hielp, maar wellicht verkrampen de spieren niet zo erg. Ik hoop dat een rustige namiddag en avond verlichting brengen. Morgen zullen we het wel meemaken. Es en ik hebben nog minder dan 40 km te gaan naar Santiago de Compostela en O Pedrouzo is morgen op ongeveer de helft van de route de volgende overnachtingsplek. Morgenochtend sluiten we aan op de Camino Francés en het is hier in Arzúa al goed te merken dat er meer pelgrims op pad zijn.

Buen Camino