Dag 31 – zaterdag 2 okt. 2021

Etappe 25 en 1 – van Lugo naar Friol. Gepland 27,8 km. en gelopen 32,4. Rob, totaal 618,7 km. en Esther, totaal 32,4.

Esther heeft haar vuurdoop gehad en een geweldige prestatie geleverd. Es en ik waren rond 7:30 uur gaan ontbijten. De tassen stonden al ingepakt, dus daarna konden we direct vertrekken. We hadden ons voorgenomen om bij het ‘Lugo 100 km.’ punt te vertrekken, dus daar ging onze gezamenlijke Camino van start. Het eerste deel ging door de stad en tegenover de kathedraal verlieten we de ommuurde binnenstad door de Porte de Santiago. We dreigden even mis te lopen, maar een aardige bewoner wees ons op de slecht zichtbare pijl. Het was redelijk weer, bewolkt weliswaar, maar met een aangename temperatuur. Alleen begon het na zo’n 3 km te regenen. Geen plensbui, maar genoeg om onze regenjacks aan te trekken en de hoezen om de rugtassen te doen. Op dat punt verlieten wij ook de Camino Primitivo om de Camino Verde te gaan volgen.

Het 1^ste stuk liep langs de oever van de Rio Miño, maar snel ging de route landinwaarts. We liepen langs een zijtak van die rivier, de Rio Mera. Een prachtige route door een bosrijk gebied langs het langzaam stromende water. Het pad wordt niet vaak belopen en helaas ook niet goed onderhouden. Soms was het klauteren over half vergane houten vlonders en trappen. Toch had het wel iets avontuurlijks. Op de route passeerden we een soort watermolen en leegstaande huizen. Het enige irritante aan de route hier is dat het er stikt van de muggen, gelukkig werden we niet gestoken. Het gezoem om je heen was wel vervelend. Op een gegeven moment werden we ingehaald door een grote hond. Het dier was overduidelijk zijn baas kwijt en bleef even piepend bij ons staan. Hij liep door, maar kwam even later terug rennen en ging waarschijnlijk zijn sporen in de omgekeerde richting volgen. Wel heel vervelend voor dier en baas. Na zo’n km of 7 kwamen we weer in de bewoonde wereld. De route vervolgde langs asfaltwegen, door dorpjes en langs landerijen.

Op een parkeerplaats met bankjes, naast een kerk gingen we even rusten, met wat fruit en drinken. Inmiddels hadden we er zo’n 11 km opzitten. De wandeling was nog steeds heel prettig alhoewel hij verwarrend aangegeven staat. Er worden groene pijlen gebruikt, maar ook gele. Soms wijzen die een verschillende kant op. Ook loopt de route niet altijd synchroon met de gps route op mijn navigatie app. Het is overduidelijk een niet professioneel uitgezet traject. Het meest vervelende was dat we ergens het bos in werden geleid, door zowel de groene als de gele pijl, terwijl de navigatie rechtdoor over de weg aangaf. Wij volgden de pijlen en kwamen op een slecht begaanbaar bospad, met bijna ondoordringbare struiken. Het leverde ons schrammen op aan onze armen en benen. We moesten van het pad af om door kreupelhout terug te komen op een goed begaanbare weg. De rest van de route bleven we op asfalt lopen. Er zaten trouwens ook flink wat klimmeters in de route. Vaak ook ongemerkt door een hoop valsplat. We passeerden een boer met hond die zijn schapen over de weg leidde naar een ander terrein. Hij wilde praten met ons, maar was volstrekt onverstaanbaar.

Bij Bóveda de Mera namen we een break voor de lunch in een bushaltehokje. We hadden belegd brood mee. Es heeft een mantra voor deze reis: ‘als het echt niet meer gaat, neem ik de bus’. Maar dan mag je op dit platteland wel geduld hebben. Zo vaak rijdt hier niet het OV. We wilden langs Bóveda de Mera, omdat daar resten van een Romaanse kerk te bezichtigen zijn (Santa Eulalia de Bóveda). Alleen stonden er mensen buiten te wachten om naar binnen te mogen en dat zou ons teveel tijd gaan kosten. Het weer was afwisselend droog en regenachtig, zonder dat je nou kon spreken van plensbuien. We hielden de hoezen om de rugtassen en ik liep in mijn regenjack en Es in haar shirt met lange mouwen, zij heeft het snel warm.

De tocht ging nog steeds over asfaltwegen en merkbaar bleven we klimmen. Helaas kwam het eind van de etappe van vandaag nog niet in zicht, maar het eind van Es d’r goede humeur wel en ook wel terecht. Het zouden er 28 km zijn vandaag, maar toen waren we nog lang niet op de plaats van bestemming. Sterker nog, er kwam nog een uurtje lopen bij en dat op haar 1^ste wandeldag. Zij heeft zich kranig gehouden en rond 16:45 uur kwamen we aan in Friol. Een schrale troost, we hebben in een mooi, bijna nieuw hotel een kamer geboekt. Een jong stel heeft dit begin dit jaar geopend. Dan moet je wel lef hebben midden in Corona tijd. De eigenaren hebben het smaakvol aangekleed met oog voor luxe en detail. Es kon eindelijk haar moede lijf en haar voeten rust gunnen en ik ben hartstikke trots op d’r dat ze op haar 1^ste dag gelijk zo’n 32 km heeft gelopen. Ik hoop dat zij morgen niet al teveel spierpijn zal hebben. Gelukkig zitten haar kleren, rugtas en schoenen goed, dus geen klachten van blessures of blaren. Vanavond hebben we lekker gegeten in een plaatselijk restaurant. Overigens is Friol best wel een behoorlijke plaats, en voelt Es zich nu na de maaltijd weer een beetje opgeknapt. Morgen de etappe naar Sobrado (dos Monxes), van zo’n 25 km en komen we op driekwart van de route (terug) op de Camino del Norte. Helaas is er wel slecht weer voorspeld.

Buen Camino