Dag 28 – woensdag 29 sept 2021

Etappe 24 – van Villa de Cas naar Lugo. Gepland 15,9 km. en gelopen 17,3. Totaal nu 586,3 km. gewandeld.

Weer onrustig geslapen vannacht. Voor de tweede maal tijdens mijn tocht schrok ik wakker en was ik de kluts kwijt. Mogelijk omdat er een gordijn voor mijn bed hing en aan de andere kant zich een ruw stenen wand bevond, was ik even in het donker van de rel. Het licht van mijn horloge bracht me terug naar de realiteit. Als 1^ste ging ik mij verzorgen. Een aantal van de slapers hadden last van het teveel aan alcohol van de vorige avond. De drie jongeren gingen als eerste ontbijten en ik volgde snel. Na mij kwamen Ida en als laatste Cole. De drie Spanjaarden gingen als eerste op pad. Na afloop van het ontbijt heb ik de rekening moeten betalen voor het verblijf in deze prima Albergue en dat was € 40,=, voor overnachting, drinken, lunch, avondeten en ontbijt. Ik vind dat alleszins redelijk. Ik had aan Stanley en de twee Duitse jongeren gevraagd of zij ook naar de Iglesia de Soutemorille zouden gaan, maar zij waren niet op de hoogte van die keuzemogelijkheid in route. Zij hebben echter sterk hun focus op het bereiken van Santiago de Compostela en minder op het tot zich nemen van datgene wat er op je pad komt. Ik denk dat dit ook het verschil in leeftijd is. De Duitse jongeman, ik ben zijn naam kwijt, is 20 jaar, één van de jongste pelgrims die ik tijdens deze tocht heb ontmoet. Ik nam afscheid van de eigenaar en zijn vrouw en Cole bleef nog even hangen om opnames te maken voor zijn YouTube kanaal. Hij maakt reportages van de Camino’s die hij loopt en geeft ervaringen weer over Albergues en interessante plekken waar hij komt. De drie jongelui en Ida waren al op weg

Het motterde toen ik uit de Albergue vertrok, maar ik had toch gekozen om in mijn vest te gaan wandelen. Het was meer zware ochtenddamp dan regen. Mijn ervaring is dat ’s ochtends de damp tot een uur of 10 blijft hangen en dan langzaamaan optrekt. Vlak na het dorp Villa de Cas is de splitsing waarbij de weg naar links de officiële route is en die naar rechts de complimentario. Ik ben blij dat ik die heb genomen en kan die extra 700 mtrs iedereen aanraden. Als ik een sprookjesbos zou moeten visualiseren dan zag die er zo uit. Holle paden, eeuwenoude stenen muren, ruïnes van huizen en een kerk en vooral stilte. Ik was sterk onder de indruk van de mystieke omgeving en de geschiedenis die hier eeuwenlang is geschreven. Er staan bomen die meer dan 350 jaar oud zijn. De Igrexa de San Salvador de Soutomerille moet van oorsprong preromaans zijn, dus ongeveer uit de 9^e eeuw stammen. Het Monestario dat er nog staat, stamt uit 1619. Ik geniet in stilte, maak foto’s en schrik als ineens Cole om de hoek komt aanlopen. Hij is ook sterk onder de indruk en gaat opnames maken met zijn drone. Ik ga nog op zoek naar een gevallen kastanje, maar vind die niet. Ik zou graag een nazaat van deze eeuwenoude bomen mee willen nemen naar NL. Ik ga er geen van de boom aftrekken, want dan ben ik net zo slecht bezig als degenen die de oorzaak zijn geweest van de sterfte van één van deze oude kastanjebomen. Later ligt op het pad een afgevallen kastanje en neem ik die mee. Komt die iig wel uit de omgeving.

Aan het einde van de extra route loop ik langs een afgraving waar graniet is gedolven. Aan de andere zijde is een meer (ontstaan?). Als ik niet beter wist zou ik denken dat er één of ander resort wordt aangelegd. Heel apart. Dit gebied zou rijp kunnen zijn voor commerciële ontwikkeling, net 15 km. buiten de stad en aan de Camino Primitivo. Laten we hopen dat het massatoerisme hier wegblijft. Het pad gaat over in een onverharde weg, gaat over in een asfaltweg. De zachte ondergrond laat ik voorlopig achter mij.

Ik kom Ida achterop lopen en samen wandelen we zo’n 1,5 km langs een provinciale weg. Het verkeer raast langs ons heen. Zowel Ida als ik vinden dit de minst prettige stukken. Ook zij was onder de indruk van de Iglesia de Soutomorille en geniet van dit soort omleidingen. Nadat we het asfalt gelukkig weer verlaten groeten we elkaar en loop ik door. Ik heb een iets hoger looptempo en Ida vindt het, net als ik, wel lekker om alleen te lopen. Ik heb de afgelopen dagen genoten om in het gezelschap van (Spaanse) jonge mensen te lopen, maar vind het vandaag ook weer fijn om in m’n uppie te wandelen. Het weer is ook heerlijk. Was het aanvankelijk ietwat fris, nu is het prima wandelweer. Het is bewolkt met af en toe wat zon en amper wind.

Ik passeer een grote afgraving die nog volledig operationeel is en er rijdt een grote Caterpillar de weg over afgeladen met rotsblokken. Er draait een grote kraan en het geluid van zware machines hangt kilometers ver in de lucht. Ik heb sterk de indruk dat de rotsblokken vermalen worden tot gruis. Geen idee waarvoor dat moet dienen. Opnieuw over een bospad lopend zie ik links van mij een oude caravan op een omheind terrein staan met een onooglijk huisje in het midden. Het is niet bewoond, het hok heeft naar mijn idee ook geen woonfunctie en het terrein is te koop. Achter het hoge hek lopen een hond en een geit. Ik ben verbijsterd. Wie laat daar nou twee dieren onverzorgd aan z’n lot over, maar misschien is dat een voorbarige conclusie. Iig heeft de hond geen waakhond functie, want als ik naderbij kom komt zij kwispelend op mij af. Mijn hart gaat open, wat een scheet van een dier. Ik kan haar kop en nek kroelen en ze krijgt kleine oogjes van genot. Ik weet zeker dat deze hond liefde te kort krijgt. De geit scharrelt wat rond en komt ook bij ons staan. Ik heb nog een rol koek in mijn rugtas zitten en voer de dieren. Ze zijn niet broodmager, maar er zit ook geen vet op hun bast. Ik heb ook de indruk dat de hond melk drinkt uit de uiers van de geit. Ik voel me machteloos en besluit door de lopen. De hond kijkt me achter het hek met droevige ogen na. In mijn hart zou ik me graag druk willen maken om het dier een beter leven te kunnen geven, maar ten 1^ste weet ik niet of de hond en de geit het echt slecht hebben en ten 2^e gaan ze op het Spaanse platteland helaas anders met dieren om dan in NL. Een heel vervelend moment is het wel.

Ik loop verder en passeer een helicopter landingsplaats, vermoedelijk van het nabijgelegen Universitair ziekenhuis. Voor het eerst in weken ga ik met een viaduct een vierbaans snelweg over en bekruipt mij het nare gevoel dicht bij een grote stad te komen. De onverharde weg maakt plaats voor een asfaltweg met afgebakend looppad en Lugo komt in zicht. Rijen flatgebouwen aan de rand van de stad en een grote radiotoren als markant baken. Dichtbij ligt een oud stenen viaduct voor snelverkeer, maar ik wandel via een klein stenen bruggetje Lugo binnen. De afgelopen kilometers liepen de bordjes op de stenen routepaaltjrs terug richting 100 km (nog te gaan naar Santiago de Compostela). Het 100 km. punt mis ik volledig. Ik passeer het appartementencomplex waar Esther en ik straks verblijven en wandel richting ommuurde stad. Ik ben van plan om naar de kathedraal van Lugo te lopen, daar mijn horloge uit te zetten en een stempel te gaan halen in mijn Credencial. Ook wil ik vragen of ik daar een Credencial voor Es kan kopen.

Ik loop door één van de poorten in de muur en bevindt mij in het oude stadscentrum. Loop door een winkelstraat en langs de terrassen op het Plaza Mayor. Bij de kathedraal stop ik de tijd op mijn horloge en stap naar binnen. Ik krijg mijn stempel maar moet terugkomen voor de Credencial. De sacristie is gesloten en opent pas na 16:00 uur. Ik loop terug en voor de laatste maal: “ja daar is ie weer”, zie ik Emmanuel aan komen lopen. We praten wat en de Fransman zegt te mikken om op zondag Santiago te bereiken. Hij wil graag de zondagsmis bijwonen. Emmanuel weet me wel te vertellen waar de 100 km. aanduiding staat en het is geen paaltje, maar een sculptuur van staal. Even later voegt Yara zich bij ons. Zij heeft een appartement in een ander deel van Lugo gevonden. Wel grappig dat je in zo’n grote stad toch weer twee bekende pelgrims tegenkomt. Beide zijn nu een dagje de toerist aan het uithangen en vervolgen morgen hun Camino.

Ik haal wat informatie op bij het tourist office, ontmoet daar nog twee NL toeristen op een stedentrip en ga mijn appartement opzoeken. Deze ligt dus langs de route van de Camino Primitivo en is goed ingericht en uitgerust. Hier kunnen Es en ik ons tot zaterdag wel vermaken. Ik neem een lekkere douche en rust wat uit. Na 16:00 uur wil ik nog de Credencial regelen en ik wil een auto huren om Es morgenavond op te halen van de luchthaven van SdC. Om het verhaal van vandaag niet te lang te maken en om morgen tijdens de 1^ste rustdag nog wat tekst te hebben, schrijf ik daar morgen verder over.

Buen Camino