Dag 27 – dinsdag 28 sept. 2021

Etappe 23 – van O Cádavo naar Vilar de Cas. Gepland 14,5 km. en gelopen 14,3. Totaal nu 569 km.

Afscheid en vakantiegevoel.

Ik had vandaag, geloof voor het eerst tijdens deze tocht, geen wekker gezet. Blijkbaar was dat ook niet nodig, want om 6:40 uur werd ik uit mezelf wakker. Met de rest van de kamer opgestaan en als laatste naar de centrale keuken gegaan. Een groep pelgrims was hun ontbijt aan het maken en ik kreeg van Anna een kop Nescafé koffie en ik bood haar een muffin aan. Lorena kwam even bij mij staan terwijl de kop met water in de magnetron ronddraaide en deed bij mij haar lievelings armbandje om, als aandenken. Wat geweldig hè. Ik was er heel dankbaar voor, maar ook confuus van. Ik neem afscheid van Albert, Anita en Yara. Zij, maar straks ook Lorena, Maria José, Juanma en Anna lopen vandaag door naar Lugo. Het voelt alsof ik een beetje afscheid moet nemen van vrienden. Ondanks dat we elkaar niet door en door kennen zorgt de Camino er voor dat er toch iets van een groep is ontstaan, zonder dat ik dat als ‘klef’ wil bestempelen. Meer iets van ‘wij van….’ Toch was het geen echt ontbijt wat Juanma, Lorena, Maria José en ik hadden gegeten, dus gingen we het een beetje overdoen in een restaurant in het dorp. Onze start van de etappe van vandaag was dus zeker niet vroeg

9:00 Uur gingen we op weg en het was kil in de damp. De 1^ste km.’s waren niet zo interessant qua zicht, wel lekker om te wandelen. De heuvels zijn nu stukken lager dus het klimwerk is beter te doen. We zijn vandaag ruim onder de 300 klim mtrs gebleven. De paden gingen over bosgrond en landerijen en langzaam werd onze kleine wereld groter. Zelfs zo dat rond 10:00 uur de zon doorbrak. De paden blijven goed en een enkele keer lopen we over asfalt. Onderweg komen we nog een hond in een kooi tegen, zonder huizen in de nabijheid. Het dier is totaal gefrustreerd, want hij rent rondjes rond zijn hok. De grond is uitgesleten van zijn rennen. Heel zielig, Lorena is er evenals ik door aangeslagen.

Na zo’n anderhalf uur splits de route zich in tweeën. Rechts gaat de verlengde route, de complementario – deze gaat langs een kerkje, maar wij slaan linksaf. Deze route is 500 mtr korter en het drietal Spanjaarden moet vandaag al ruim 30 km afleggen. Vlak voor Castroverde op zo’n 8 km na de start, komen we langs een dode oude kastanjeboom. Dichtbij staat op een bordje wat er met de boom aan de hand was. Hij stond bij Iglesia de San Salvador de Soutermerille. De boom is door het toedoen van mensen gestorven. Er wordt pelgrims gevraagd om langs de resten van de kerk te gaan, die op een alternatief van de etappe van morgen ligt. Ik ben van plan om dit te gaan doen, ik heb opnieuw de tijd. In Castroverde nemen we even een moment voor een café con leche en in mijn geval een chocolade croissant. Anna zit al aan een kop koffie als we aankomen en Yara komt even later aanlopen, die heeft boodschappen gedaan in de supermarkt. We praten wat met z’n allen en na een klein half uur vertrekken wij voor het volgende deel van de etappe.

We komen door Soute de Torres een lieflijk oud plaatsje met nog oudere kerk, begraafplaats en vrijstaand kruis. Dat laatste zie je niet veel in dit soort dorpen. Er ligt een dode witte kat langs de weg, ik hoop dat iemand de moeite neemt het dier te begraven. Even verderop spelen drie jongen katten met elkaar. Leven en dood in een notendop. We komen na ruim 14 km aan in Villa de Cas en de Albergue waar ik slaap ligt langs de route. Ik neem afscheid van Maria José, Juanma en Lorena en de laatste is in tranen, hoe vertederend. Onderweg had Lorena ons alle drie uitgenodigd voor de fiësta in haar dorp bij Alicante. Dit is vijf dagen feestvieren met kostuums en dergelijke, elk jaar in februari. Ik stel mij voor dat het een soort carnaval is, alhoewel op de foto’s die Lorena laat zien de kledij er heel anders uit ziet. De vader van Lorena is een capitan, dat zal een soort belangrijke functie zijn in de fiëstavereniging. Ik zie de uitnodiging met plezier tegemoet.

De eigenaar van de herberg waar ik slaap oogt in eerste instantie wat chagrijnig, maar hoe meer ik hem leer kennen blijkt het een geweldige vent te zijn. Ik mag gaan zitten in de open bar en krijg gelijk wat te drinken, een Cerveza sin alcohol. Hij praat nog even wat met andere gasten voor hij mij de Albergue laat zien en die is de moeite waard. Ik durf gerust te stellen dat dit mooiste herberg is waar ik tot nu toe heb geslapen. Het is een modern, ik denk onder architectuur gebouwd, pand en heeft een herberg gedeelte en privé kamers. In het herberg gedeelte op de begane grond staan 5 stapelbedden, waarvan er vanavond 6 bedden worden gebruikt. In het souterrain staan nog 3 stapelbedden, waar er 3 van worden gebruikt. Er is een apart douche/ toiletgedeelte voor de jongens en de meisjes en er is een ruimte met wasmachine en droger. Alles ziet er luxe uit en het lijkt als of er niet op de kwaliteit is bezuinigd. Er is een aparte keuken met marmeren keukenblad en tafelblad. Het heeft zowel een inductie kookplaat als Atag (lookalike) kooktoestel en oven. Buiten is er een tuin met twee vrijstaande hangmatten en ligstoelen. Ik ben vroeg en nog de enige en op m’n gemak bekijk ik alles. Ik word uitgenodigd voor de lunch en vanavond om 20:00 uur ‘for the menu’. De man spreekt nauwelijks Engels en geneert zich er ook niet voor. Net als alle niet Engels sprekende Spanjaarden doen ze er alles aan om wat zij willen vertellen over de bühne te krijgen. Zo heb ik begrepen dat hij een slagerij heeft in Lugo en dat de herberg een nevenbedrijf is. Ook is er een stal met koeien voor melk en de slacht. Het gaat door Corona met de Albergue niet zo goed, omdat de buitenlandse pelgrims wegblijven en de Spaanse is hij niet blij mee. Hij heeft op de zolder van de bar een wereldkaart hangen met pinnen en vlaggentjes er in geprikt bij de landen waarvan er gasten in de herberg zijn geweest. Er zijn weinig landen te ontdekken die zonder pinnetje zijn.

Ik ga rond 14:00 uur lunchen en krijg oma Maria’s (van 89 jaar) aardappel/ koolsoep met brood, gezonde kost. Als bijgerecht een soort gevulde – tja, hoe zal ik dat nou omschrijven – knapperige korsten. Heel lekker. Er komen drie Spaanse peregrinos die ik al eerder heb gezien en die aanvankelijk door wilden lopen, maar bij de aanblik van de herberg toch maar besluiten hier te overnachten. De eigenaar krijgt een telefoontje terwijl ik zit te eten en schijnbaar is de beller Engelstalig, of ik de telefoon even aan wil nemen. Krijg het mobieltje in mijn handen gedrukt en neem de reservering voor 3 personen aan van Stanley. Ik lach me dood. Ook Ida komt aangewandeld en blijkt hier ook te overnachten, evenals Cole, een Engelsman die ik vanochtend had ontmoet tijdens het ontbijt. Het is mooi weer en ik heb eindelijk ook een beetje vakantiegevoel liggend in een hangmat in de zon, heerlijk. Stanley arriveert tegen de avond met twee jonge Duitsers, een jonge man en jonge vrouw. Stanley is ook nog jong en blijkt Stanislav te heten, uit Tsjechië. Vanavond hebben we met z’n allen gegeten. Weer die aardappel/ koolsoep en brood en als hoofdgerecht een stuk rundvlees in een saus, met patat, salade en pittige pimentos. Als nagerecht een plakje kaas met gelei er op. Om te drinken een karaf witte en rode wijn en water (voor mij). Na afloop kwamen er allerlei flessen sterke drank op tafel en daar werd gretig gebruik van gemaakt. Ik bleef echter keurig aan het water. Voor morgenochtend is er vanaf 6:30 uur ontbijt, dat is voor een slager een mooie tijd, Tot op heden heb ik nog geen cent hoeven te betalen en weet ik alleen dat ik € 14,= moet betalen voor het verblijf. Geen idee wat de totale rekening wordt. Ik vind dit echt om te lachen,

Buen Camino