Dag 25 – zondag 26 sept. 2021

Etappe 21 – van Castro naar A Fonsagrada. Gepland 20,7 km. en gelopen 21,6. Totaal nu 529,9 km.

Ik was weer bijtijds op. Om 6:20 uur ging mijn wekker en ben ik mij gaan verzorgen en de rugtas gaan inpakken. Klokslag 7:30 uur werd er op de deur van het appartement getikt en toen ik open deed stond de eigenaar daar met een blad met ontbijtspullen. Brioche broodjes, twee soorten jam – wo marmelade, boter en een glas yoghurt met granola. Tevreden kon ik aan mijn ontbijt, helaas zonder koffie. Ik waagde me niet aan de percolator. Het werd alleen een glas jus d’orange. Na betaald te hebben en afscheid genomen te hebben ging ik op pad. En na zo’n dorpje weet je het al, het wordt weer klimmen. Het was goed weer, weliswaar bewolkt, maar de temperatuur was oké. Voorbij Castro ging de weg over in een hol bospad met daarnaast landerijen. Nadat ik het pad had verlaten liep de route een tijd lang achter de vangrail van de provinciale weg. In Peñafiente verliet ik de weg en ging het gehucht in.

Bij de authentieke plaatselijke kerk stonden de twee Amerikanen die net als ik in het B&B hadden geslapen in Berducedo. Hij heet Chris en zij Cathy, het zijn broer en zus, zij is wel een stuk ouder als hij. Hij had in Berducedo al verteld dat hij uit Los Angeles kwam en hij had mij gevraagd waar ik vandaan kwam. De conversatie die volgde vond ik wel vermakelijk, een beetje stereotiep Amerikaans. “Holland – o ja, en welke landen grenzen daar ook alweer aan. In het oosten Duitsland en in het zuiden België. O ja en is jullie hoofdstad niet Kopenhagen? Nee dat is Denemarken. Amsterdam is onze hoofdstad. O yeah.” Uiteindelijk wist Chris het wel weer, want hij had op Cruiseschepen gewerkt en dus ook Amsterdam aangedaan. Het is een leuke vent, maar een beetje stereotiep. Gisteren kwam ik met Albert en Anita, Chris en Cathy tegen in Hotel Grandas bij het stuwmeer. Chris draagt een Buff (sjaal die je voor meerdere doeleinden kunt gebruiken) om zijn hoofd en ziet er uit als een verdwaalde biker. Aan zijn rugtas heeft hij een ouderwets scheidsrechter fluitje hangen. Ik vraag hem dus of hij soms een wedstrijd moet fluiten (geintje meneer Sonneberg). Zegt Chris bloedserieus “nee dat is om beren weg te jagen”. Waarop Albert zegt “zijn hier beren dan?”. Humor! Blijkt dat het fluitje bij de standaard uitrusting hoort van Chris die hij overal mee naar toe neemt.

Naarmate ik steeg werd het wel een stuk frisser, zelfs zo kil dat ik stopte om mijn regenjack over mijn vest aan te trekken. Het waait hard, maar gelukkig regent het niet. Ik nader de heuvelrug en daar zijn allemaal windmolens geplaatst. Op kilometers afstand hoor je het geluid van de draaiende wieken. Hier woont niemand in de buurt, maar ik kan me zo voorstellen dat als je dichtbij zo’n molen woont je niet blij bent met de geluidsoverlast. Ik word ingehaald door vier Spaanse peregrinos en als we over de top zijn, toch ook weer dik 1.000 mtr. komen nog drie (niet meer zo jonge) Fransen voorbij. Hen passeer ik even later weer als zij warmere kleding aantrekken.

De afdaling gaat vlot en bijna beneden aangekomen zie ik het eerste Camino paaltje staan van Galicië. Ik ben mijn Camino begonnen in de autonome gemeenschap Baskenland en daarna de autonome regio Cantabrië binnengetrokken. Vervolgens mijn reis voortgezet in het prinsdom Asturië en nu dus de autonome regio Galicië. Heel gek, maar je merkt als pelgrim direct verschil. De signing staat consequent op betonnen palen met een richting en de nog af te leggen afstand naar Santiago de Compostela. Ik heb vandaag minder op asfalt hoeven lopen, want naast de provinciale wegen zijn paden aangelegd. Ik heb sterk de indruk dat het pelgrimeren hier professioneler wordt aangepakt. Wellicht heeft dat te maken dat Santiago de Compostela de hoofdstad van Galicië is.

Beneden aangekomen staat er een wit gebouw wat deels dienst doet als lokaal café. Ik zie de rugtassen staan van de vier Spanjaarden en wanneer ik een kop koffie wil bestellen vertrekken zij. De Entourage is geweldig, of je in een filmset stapt. Foto’s aan de wand, krantenknipsels, schilderijen, van alles wat. De (neem ik aan) eigenaar komt heel vaak op de foto’s voor. Hij is een chagrijnig ogend type die contactueel gestoord is. Op vragen reageert hij amper en geeft je alleen wat je bestelt, zonder boe of bah. Ik bestel een café con leche en een punt koek. Er stappen vier andere Spanjaarden binnen, die ik nog niet eerder heb gezien. Bij het bestellen is het net een klucht. Één Spanjaard en ik schieten in de lach als we de handelingen van de barbaas aanschouwen. Er komt nog een zesde man binnen, waarvan ik aanneem dat hij een Duitser is. Ik maak gebruik van het (mannen)toilet en moet me tegen de pot aandrukken om de deur dicht te kunnen doen. Ik was na de kleine boodschap mijn handen en gelukkig zijn er nog net vier velletjes papier. Het alternatief was een handdoek waarvan ik denk dat die laatste drie maanden niet is gewassen. Ik lach me een deuk. Iedereen gedag zeggend verlaat ik het pand en ga richting A Fonsagrada.

Ik ben vroeg dus besluit ik zelfs een tweede stop in te lassen. In Barbeitos, zo’n 6 km voor A Fonsagrada ga ik een restaurant binnen. Daar ontmoet ik de drie Fransen van eerder die dag en de twee Amerikanen Chris and Cathy. Zij zijn mij tijdens de break op de grens van Galicië gepasseerd. Ik bestel een sandwich bacon kaas en een café con leche en vraag of ze het goed vinden of ik bij hen kom zitten. Cathy komt uit Sausalito, dat ligt aan de andere kant van de Golden Gate Bridge, bij San Francisco. We raken een tijdje in gesprek en Chris vertelt over hun plannen. Hij en Cathy willen na de Camino Primitivo gedaan te hebben nog wat door Spanje reizen. Hij houdt van autorijden en is gewend aan het maken van lange afstanden. Cathy heeft drie weken vakantie en op haar werk werd er verbaasd gereageerd dat zij zo lang weg zou gaan. Ze bewonderen dat ik al zoveel km.’s er op heb zitten en hebben zelfs de km.’s omgerekend naar Miles. Ik krijg de lunch getrakteerd en Chris gaat nog even buiten een sigaretje roken. Ik groet en vertrek voor het laatste stuk naar A Fonsagrada.

Het aangelegde pad loopt fijn, maar het laatste stuk is nog wel een kuitenbijtertje. Rond 14:30 uur kom ik aan bij de herberg. Ik heb een kamer gereserveerd en kan eindelijk mijn kleren wassen en drogen. Ik heb wat moeite met de voorgeprogrammeerde apparatuur, maar het lukt me om alle kleren, op één na, ongeschonden schoon te krijgen. Ik kan weer even voort. Met Juanma en Lorena zou ik samen gaan eten, maar zij wilden graag met een groep jonge Spaanse pelgrims eten maken. Dat is voor mij geen probleem, maar we spreken wel af om morgen samen de etappe af te leggen. Juanma pleegt nog wel een telefoontje voor mij voor de overnachting van maandag en dat lukt. Na morgen nemen we afscheid, want Juanma en Lorena gaan na morgen in één dag door naar Lugo, een etappe van zo’n 30 km., maar ik knip die etappe in tweeën. Ik heb een dag extra, dus kan rustig aan doen. Ik wil in het enige restaurant van dit dorp gaan eten en loop op met de Duitse man van eerder deze dag. Als we het restaurant binnen stappen zitten Hector en Mercedes, het Mexicaanse echtpaar, aan een tafeltje. We groeten elkaar en besluiten om met z’n vieren een hapje te gaan eten. Wij bestellen het pelgrimsmenu, met onder meer octopus en hebben heerlijk zitten kletsen. De Duitse man heet Michael en is getrouwd met een Mexicaanse, maar spreekt geen woord Spaans. Zijn twee jonge dochters inmiddels wel dus hij is het buitenbeentje, Hij woont met zijn gezin in München en is accountant van beroep. Het is zijn 2^e Camino en heeft de Portugese in 2019 gedaan. Hij loopt het liefst alleen om z’n gedachten de vrije loop te laten. Hector is nog advocaat en Mercedes is manager op de zaak. Zij denken hard na over een carrièreswitch en emigratie naar Europa. Het was een boeiende dag.

Buen Camino