Dag 21 – woensdag 22 sept. 2021

Etappe 17 – van Salas naar Tineo. Gepland 19,8 km. En gelopen 19,9. Totaal nu 441,2 km. Op de teller.

De wekker op mijn horloge ging om 6:20 uur af. Ik had redelijk geslapen en had in het restaurant van de herberg afgesproken om 7:00 uur te zullen gaan ontbijten. In het donker scharrelde ik naar de badkamer om mijn twee slaapkamergenoten niet wakker te maken en dat gebeurde gelukkig ook niet. Evenmin toen ik om 7:00 uur ging ontbijten. Ook niet nadat ik om 7:25 uur terugkwam. Stiekem had ik gehoopt dat de twee al op zouden zijn. Zachtjes haalde ik in het donker de spullen naar een keukentafel om daar mijn rugtas in het licht in te gaan pakken. Eindelijk kwam er rond 7:45 uur wat leven in het duo en kon ik het licht op de slaapzaal aan doen, de rest inpakken en vertrekken. De twee zouden nog eerst gaan ontbijten.

Rond 8:15 uur ging ik op weg richting Tineo. Ik had de plaatsnaam consequent uitgesproken met de klemtoon op de I, maar werd gisteren gecorrigeerd. Het is TinÉo, met de klemtoon op de E. Weer wat wijzer. Het was somber weer en het had vannacht goed geregend. Het pad liep direct omhoog en zou dat voorlopig blijven doen. Ik wist dat ik tijdens de eerste km.’s veel klimmeters zou moeten maken. Na ruim een km. kwam ik een bordje bij een afslag tegen met ‘cascade’. Dit zei me niet zo veel en ik vervolgde op het wandelpad. Even later zag ik voor mij de onmiskenbare achterkant van de gestalte van Emmanuel verschijnen. Zich mbv zijn stokken in evenwicht houdend wandelde hij naar boven. We liepen een tijdje samen op en kletsten wat. Hij vroeg mij of ik naar de cascade was wezen kijken, de waterval? Ik moest hem, maar ook mijzelf teleurstellen want die had ik dus gemist. Goede les voor een volgend bordje met cascade. Emmanuel zei me bij de volgende klim maar door te lopen, want hij loopt wat langzamer.

De route ging door kleine dorpjes en voor Bodenaya ging het regenen. Gelukkig geen plensbui maar teveel om in mijn vest door te blijven lopen. Ik schuilde onder een ‘horreos’ en wisselde het vest in voor mijn regenjack en deed de hoes om de rugtas. Bij elke boerderij, in elk dorpje of stadje in Asturië kom je deze schuurtjes tegen. Ze zijn dus ook typisch voor dit gebied. Emmanuel had me al eerder verteld hoe ze heten en waarom ze zijn gebouwd. Horreos zijn schuurtjes op taps toelopende palen met tussen de palen en het schuurtje een brede, platte steen. Ongedierte als ratten en muizen kunnen zo het schuurtje niet bereiken. Zo heeft de boer een voorraadschuur gecreëerd waar hij zijn mais, groente, enz. kan opslaan. Een hoop van die schuurtjes zijn niet meer in gebruik, maar op sommige plekken zijn ze omgebouwd als (vakantie-)woning.

Ik vervolg mijn weg en het duurt gelukkig niet lang voordat de regen minder wordt en zelfs stopt. De route is nu redelijk vlak en in La Espina, wanneer ik er al ruim 8 km. op heb zitten, besluit ik een café con leche te gaan drinken met een broodje erbij. Ik had al gelezen dat na dit dorp er tot Tineo geen voorzieningen meer zouden zijn. In het café, bar, lunchroom annex supermarkt, staat de tv op met live nieuws uit La Palma. Het is hier in Spanje groot nieuws dat de vulkaan op het eiland op het punt staat de exploderen. De beelden zijn best wel heftig met allesverwoestende lavastromen en de vuurspuwende vulkaan. Na een minuut of 30 te hebben gezeten stap ik de straat op en ‘ja daar is ie weer’, de Fransman met zijn stokken. We lopen weer een tijdje samen op en zodra het pad weer gaat klimmen, moet Emmanuel opnieuw afhaken.

In El Pedragal maak ik wat foto’s in de intieme plaatselijke kerk en vlak daarna begint de volgende lange periode met klimmeters. Het vervelende van deze route door het bos is dat het pad met rotsen veranderd is in een modderpoel. Ik klauter over muurtjes, glibber en glij vaak en de wandeling is vermoeiend. Dat komt niet alleen doordat ik een hoogteverschil moet overbruggen, maar het lopen door de modder gaat lastig en je moet geconcentreerd blijven. Dit om alle poeltjes en rotsen te ontwijken, maar ook om niet te vallen.

De laatste 3 km kom ik ook weer wat mensen tegen. Ik passeer een Amerikaans stel op leeftijd uit Californië met super professionele outfit en ik haal het ANWB stel van 2 dagen geleden in, waarvan zij toen viel. Zij herkenden mij ook nog. Ik word ingehaald door een jonge blonde vrouw. Ik had haar al in de herberg in Grado gezien en Lorena had gezegd dat zij met een NL vrouw had opgelopen (sorry, ik weet nu dat je haar naam zo moet schrijven, sinds wij vanaf vandaag vrienden zijn op Strava). We groeten elkaar in het Engels, maar ik schakel snel over naar het NL. Ze heet Jara en komt uit Enkhuizen. Ze is 29 jr., maar ziet er jonger uit. Van beroep is zij psychologe en werkt als praktijkondersteuner bij een huisartsenpraktijk. Jara is in Oviedo gestart en wil eind volgende week in Santiago de Compostela aankomen. Op 4 okt. vliegt zij weer terug naar NL. Dit is haar 1^ste Camino, die stond op haar bucketlist en zij probeert te ontdekken of ze langeafstandwandelen leuk vindt. Haar droomwens is om in Amerika de Pacific Crest Trail te gaan lopen, de langeafstandswandeling die loopt vanaf het zuiden in Californië met de grens van Mexico naar in het noorden over de grens met Canada in British Columbia. De route van 1.700 km gaat onder meer door bergachtig gebied en er is een prachtig boek over geschreven door Cheryl Strayed en verfilmd als ‘Wild’ met in de hoofdrol Reese Witherspoon. Ik denk niet dat die bij mij op mijn bucketlist komt (not anymore).

In het centrum van Tineo zeggen we elkaar gedag. Jara slaapt in de Albergue en ik heb vandaag een overnachting gereserveerd in een pension. Even weer wat privacy. Als ik mijn rugtas heb uitgepakt, heb gedoucht en wil gaan eten, kom ik op straat Lorena tegen samen met Juanma. Zo heet de sportieve vent die afgelopen nacht ook in de herberg had geslapen. We besluiten met z’n drieën op zoek te gaan naar een restaurant en vinden een plek bij Sidreria el Refugio. We bestellen de menú del día en voor € 14,= (incl. 2 av biertjes en kopje espresso) krijgen we linzensoep met chorizo en spek als voorgerecht en kipfilets met patat als hoofdgerecht. Doordat Juanma goed Engels spreekt voeren we met z’n drieën leuke gesprekken. Juanma speelt geregeld voor tolk. Zo weet ik dat hij in het familiebedrijf van zijn ouders werkt, een logistieke organisatie. Hij wil zijn Camino gebruiken om een keus te maken om of afscheid te nemen van zijn baan, of om door te gaan. Dat ligt natuurlijk heel gevoelig bij de familie, dus heeft Juanma moeite met zijn beslissing. Het liefst wil hij psychologie gaan studeren. Het klopte bijna wat ik dacht over het doel waarom Lorena de Camino loopt. Ze loopt hem niet alleen voor haar opa, maar ook voor haar oma, die 5 maanden geleden is overleden. Ook van haar zit er een pasfoto op het mobieltje van Lorena, dat was mij eerder niet opgevallen. Zij zijn op hun beurt positief verrast dat ik mijn Camino in Bilbao ben begonnen en er al ruim 400 km op heb zitten. Ik voel me een beetje trots en we hebben een lekkere middag in het restaurant in Tineo, met uitzicht over het dal.

Buen Camino