Dag 19 – maandag 20 sept. 2021

Etappe 15 – van Oviedo naar Grado (In het Asturisch: Grau). Gepland 25,2 km. Gelopen 26,3. Totaal 398,6 km.

Als ik de dag samen mag vatten, dan was die ‘grauw’, passend bij de Asturische naam voor Grado. Het begon al met het weer toen ik rond 7:05 uur buiten stapte. Ik had mijn vest aan, maar had beter mijn regenjack aan kunnen trekken. Het miezerde toen ik op weg ging naar confiteria La Mallor. Gisteren hadden ze verteld dat de zaak om 7:00 uur open zou gaan, maar het leek nog donker binnen. Gelukkig was de barman aan de slag en toen ik vroeg of ze open waren bevestigde hij dat. Er lagen nog geen etenswaren, maar de verse croissants kwamen net uit de keuken. Een café con leche met een croissant en koffiekoek (Danish pastry) werd het, wel veel bladerdeeg dus. Er kwam ook een jong stel binnen, ontegenzeglijk pelgrims. We groeten elkaar en ik zou hen die dag vaker tegenkomen.

In het hotel heb ik de rugzak opgehaald, die ingepakt klaarstond en ben op weg gegaan naar de kathedraal. Ik had wel mijn vest ingeruild voor mijn regenjack en de hoes om mijn rugtas gedaan. Symbolisch wil ik op het plein voor de kathedraal starten met de Camino Primitivo dus de extra km.’s neem ik voor lief. De route loopt nl voor het hotel langs waar ik heb geslapen. Om 7:50 uur ging ik, onder het luiden van de klokken (en dat is niet gelogen), beginnen aan het tweede deel van mijn reis. De eerste km.’s liep ik nog door de stad Oviedo en onderweg kwam ik snel andere pelgrims tegen, waaronder het stel dat ik bij mijn ontbijt tegenkwam. Met 6 mensen liepen we uiteindelijk de stad uit en de buitenwijken in. Het stel uit de confiteria, Piil (van Pila) en Bernard, waarvan zij Spaanse is en hij Fransman, een jonge Spaanse vrouw, een Franse man van mijn leeftijd in korte broek, overhemd met bretels en echte pet en ik. Het weer klaarde wat op, maar was aanvankelijk grauw. Ik besloot mijn jas uit te trekken en de hoes van mijn rugzak af te halen. De andere vijf liepen door, maar dat vond ik niet zo erg.

Het weer was wat opgeklaard, maar niet voor lang. Even later betrok het weer en ik vreesde vandaag om de haverklap te moeten stoppen om kleding aan of uit te trekken. De route ging door groen gebied, maar was niet echt spectaculair. Ik vond de vergezichten langs de kust mooier. Er zaten wel wat klimmeters in de etappe, maar die gingen wel heel geleidelijk en waren goed te doen. Uiteindelijk heb ik zo’n 525 mtr. moeten klimmen.

De route ging door een landelijk gebied met bossen, landerijen en dorpjes. In Paladin, met nog zo’n 6 km. te gaan ben ik bij een Albergue koffie met een broodjes gaan eten, het dreigde weer te gaan regenen. Daar kwam ik de Fransman weer tegen en wij raakten in gesprek. Hij heet Emmanuel “just like the president”, is 66 jr. en ook sinds 2018 gepensioneerd. Hij heeft meerdere Camino’s gelopen, ook in delen samen met zijn vrouw. Hij heeft gezondheidsklachten en weet niet of hij Santiago wel gaat halen. De vorige keer heeft hij problemen gehad met een voet, waardoor hij voortijdig heeft moeten stoppen. Ook Emmanuel is gestart in Bilbao en heeft min of meer dezelfde route afgelegd. We hebben zelfs dezelfde nacht bij vader Ernesto geslapen in Güemes. Hij heeft 2 jr in NL gewerkt voor oliebedrijf ELF, wat nu onderdeel van Total is. Ook werkte hij voor de Franse overheid mbt tot maritieme milieuaangelegenheden in Den Helder en Den Haag. Hij woonde 2 jaar in Bergen, maar is de Nederlandse taal niet meer machtig. Emmanuel woont in Pau, 125 km. ten oosten van Biarritz. Hij heeft drie zoons en een dochter die een nakomertje is. Zijn vrouw is kinderarts en stopt ook binnenkort met werken. Tjee, wat weet je eigenlijk snel veel van iemand hè. Wat wel opvalt is dat ik hem meer vraag dan hij mij. Heeft dat met interesse in de ander te maken? Ik vind het eigenlijk wel boeiend om een ander mens beter te leren kennen, zeker als je met elkaar optrekt, maar daar zal vast niet iedereen hetzelfde over denken. De rest van de etappe naar Grado leggen we al kletsend af.

Ik ben vandaag veel andere pelgrims tegengekomen waaronder ook een ANWB-stel met dezelfde slappe hoedjes, wandelstokken, poncho’s en rugtas. Zij maakte een lelijke val op de gladde keien. Haar sportschoenen hadden te weinig grip op de stenen en bij het opstaan viel ze opnieuw. Ik ben blij dat ik mijn Hanwags weer aan heb en mijn Salomons mee, een goede keus.

De stad Grado is een grauwe stad, veel leegstaande panden en weinig leven in de brouwerij. Ze schijnen hier wel heel leuke markten te hebben, iedere 1^ste zondag van de maand. De inwoners van Grado noemen zichzelf ‘Moscones’, wat in het Nederlands zoiets als ‘bromvliegen’ of ‘zeurpieten’ betekent. Ik lig in de Albergue op een slaapzaal met 4 stapelbedden en met drie vrouwen. De bovenste bedden zijn niet bezet. Es hoeft niet jaloers te worden, ze zijn niet mijn type. 2 Spaans sprekende vrouwen en een Duitse, Sielke uit de buurt van Dortmund. Zij heeft inkopen gedaan bij een plaatselijke supermarkt en nodigt me uit samen te eten. Ze heeft veel te veel gekocht. Voor de Albergue eten we de salade (uit een zak) en punten tortilla (opgewarmd in de magnetron). Geen hoogstaande maaltijd, maar het gaat er mee door. Sielke weet niet hoeveel Camino’s zij gelopen heeft, ze is de tel kwijtgeraakt. Haar man en twee zoons zijn thuis en zij gaat 2 tot 3 keer per jaar (een deel van) een Camino lopen. Ditmaal loopt zij opnieuw de Primitivo, omdat ze daar gewoon zin in heeft. Zij heeft vandaag de trein van Ribadesella naar Oviedo genomen en daarna de bus naar Grado. Ieder doet een Camino op zijn of haar eigen manier.

Buen Camino