Dag 17 – zaterdag 18 sept. 2021

Etappe 14 – van Pola de Siero naar Oviedo. Gepland 17,5 km. en gelopen 20,4. Totaal 372,3 km. afgelegd.

Klokslag 8:00 uur was ik beneden in het restaurant. Ik hoefde niet vroeg op, want om die tijd kon ik pas ontbijt krijgen. Ik had mij uiteraard verzorgd en de rugtas stond ingepakt. Ditmaal had ik mijn Hanwags aan de buitenkant van de tas opgehangen, want ze waren nog steeds niet droog. De afgelopen dagen had ik ze met kranten gevuld IN m’n backpack gedaan en zodra ik bij mijn nieuwe slaapadres aankwam de schoenen in de buitenlucht gezet. Maar nog steeds waren ze niet droog. Wellicht dat de nieuwe aanpak werkt. In het restaurant was behalve de mevrouw achter de bar nog een man aan de koffie en een koek. Ik zag op tegen de saaie 3 km. langs de provinciale weg terug naar Pola de Siero te lopen. In m’n beste Spengels (combi taal) vroeg ik hem of de Volvo buiten van hem was en of hij naar PdS ging. Nee helaas ging hij de andere kant op. De mevrouw achter de bar vroeg me in dezelfde taal of ik het hele stuk moest lopen, altans dat maakte ik er uit op. “Si, si” – “nou dan breng ik je wel even met de auto”. Geweldig wat zijn er toch aardige mensen op de aarde. Na de koffie en koek, de rugtas opgehaald en in de Qashqai naar PdS. Ik begreep tijdens de korte rit dat zij de eigenaresse is van het motel/ pension/ restaurant en dat het hard werken is en weinig verdienen. En de overheid plukt je kaal en dat begreep ik allemaal met mijn gebrekkige kennis van het Spaans. Ach, het is ook overal hetzelfde.

Aangezien ik gisteren afgeweken was van de originele route ging ik een paar honderd meter terug, voordat ik mijn Garmin weer aanzette. Er wordt niet gesjoemeld. Het zouden niet veel km.’s worden vandaag, maar als ik dat weet speelt mijn onderbewuste onderschatting op. Het weer was lekker, bewolkt begonnen, maar snel brak de zon door. Het lijkt er op of de regen veelal laat in de middag en avond valt, maar dat het overdag droog is. Ik kwam in PdS langs de Albergue waar Annemarie zou slapen en passeerde een bordje met de nog af te leggen km.’s.

Met Es heb ik elke dag meerdere malen telefonisch contact en ik had nu zin om de stem van Debora even te horen. Zij, Bo, de kindjes en de ouders van Bo zijn een weekend naar de Efteling. Ik trof ze rond 9:30 uur aan, aan een gezamenlijk ontbijt en mbv FaceTime ben je ineens dichtbij elkaar, heerlijk. Even lekker kunnen kletsen en Owen moest kwijt dat hij een 10 had gehaald voor wiskunde. Hij zit sinds kort in de brugklas van het Michaelscollege in Zaandam. Ik ben supertrots op hem, maar uiteraard ook op Noa en Jessy.

De route gaat vandaag voornamelijk door stedelijk gebied en in el Berrón, zo’n 5 km. na de start zie ik de enige pelgrims van vandaag. Op een terras zitten twee jonge peregrina’s lekker aan de koffie. We groeten elkaar, maar het is voor mij nog te vroeg om te stoppen. Ik wandel door en af en toe kom ik ook door landelijk gebied en soms door urbanizacións waar mensen met poen wonen. Dure villa wijken met Mercedessen en Jaguars voor de deur.

In Meres passeer ik een picknickplaats bij de weilanden en paarden van Hipica de Meres, de grote plaatselijke stoeterij. Na een afslag op een grindpad kom ik bij het Palacio de Meres. Een complex dat al 14 generaties bewoond wordt door één en dezelfde familie. Het oorspronkelijke gebouw stamt uit de 15^e eeuw. Delen van het Palacio worden tegenwoordig verhuurd als plek om speciale feesten te organiseren. Ook worden er huwelijken afgesloten. Tot mijn verbazing staan alle deuren open. Zowel van het paleis, als van de kapel/ kerk. Tja, ik moet toch uit mijn comfort zone, dus laat ik maar brutaal zijn. ‘Het is makkelijker om vergiffenis te vragen dan om toestemming’. Ik stap de kapel binnen en er is geen mens. Op m’n gemakkie schiet ik wat foto’s en kan zelfs de balustrade beklimmen. Daarna ga ik het terrein van het paleis op, ben er nu toch. Ik zie wat mensen lopen en er wordt me verteld dat er vandaag een huwelijk plaatsvind en alles in gereedheid wordt gebracht voor de gasten, grappig. Bo en Debora als jullie in de toekomst nog een leuke plek zoeken, ik weet er één. Moet je wel een dikke portemonnee mee nemen en ik kom niet lopend.

Voor het eerst tijdens mijn tocht krijg ik kramp en wel in mijn rechterkuit. Het is vervelend, maar ik kan wel doorlopen. Stretchen helpt niet, dus ik pas mijn pas iets aan. Maak de stappen wat korter en verlaag mijn looptempo. In Colotte, ik heb er inmiddels zo’n 13 km. opzitten. ga ik in het plaatselijke café lunchen. Ik neem twee Pintxos (ook hier heten de rijk belegde pistoletjes nog steeds zo) en café con leche. Een punt cake krijg ik er gratis bij. Geïnteresseerd vragen de locals waar ik vandaan kom, “Holanda – Los Países Bajos” kan ik inmiddels al uitbrengen. De mensen zijn in deze omgeving echt heel aardig en toegankelijk. In steden zal dat natuurlijk wel wat minder zijn.

De laatste km.’s gaan door de buitenwijken van Oviedo. Ik passeer een autoboulevard en de ‘Supercash’, de Spaanse Makro. Bij de provinciale weg is er nog een incident met een hond. Een donker hondje met halsband loopt los, waarschijnlijk zijn baas of huis te zoeken. Het diertje is de kluts kwijt en gelukkig stopt het verkeer. Enkele mensen stappen uit auto’s om te proberen de hond te vangen, maar deze laat zich niet gemakkelijk pakken. De Spanjaarden hebben de naam om niet goed voor hun huisdieren te zorgen, maar ik maak tijdens deze reis toch gelukkig andere dingen mee. Ik weet niet hoe het is afgelopen, met een rugtas op kan je niet makkelijk helpen en er waren al meerdere mensen druk bezig. Ik denk dat ook de politie is ingeschakeld, want kort na het incident zag ik twee motoragenten die richting op gaan. Op de Calle Holanda, met het oranje wegnaambord, ga ik onder de snelwegen door naar de stad Oviedo.

Ik besluit om op weg naar mijn hotel langs de kathedraal van Oviedo te gaan. Ik ben nog te vroeg om in te checken en ik wil een stempel in de Credencial. Op mijn vraag hoe laat morgen de kerk open gaat krijg ik te horen “niet”. Huh, een kathedraal die op zondag gesloten is, of mogelijk alleen voor publiek. Er zal toch wel een mis zijn? Iig besluit ik om dan nu het godshuis te bezichtigen. Met een audioapparaat met Engelse tekst neem ik de rondleiding door de kathedraal. Ik moet zeggen ik ben onder de indruk. De eerste bouw, van een basiliek, is uit de 8^ste eeuw op een door de Moren verwoeste kerk. In de 14^e tot de 16^e eeuw is deze verbouwd tot de gothische Catedral de Oviedo. De kerkschatten liggen bewaard in de kapel, de Cámara Santa, die nog in zijn oorspronkelijke staat is. Ook herbergt de kathedraal een rijk voorzien museum, met uitzonderlijke schatten. Voor € 4,=, speciale prijs voor Peregrinos, was ik niet bekocht.

Ik neem nog wat foto’s van de buitenkant en loop over het plein voor de kerk. Het is gezellig druk, want er is een fiësta. Ik weet nog niet waarvan, maar er hangt een groot spandoek over de Camino. Het gaat spetteren en ik snel naar mijn hotel. Morgen heb ik een rustdag, maar ga ook op m’n gemakkie de stad een beetje verkennen.

Buen Camino