Dag 16 – vrijdag 17 sept. 2021

Etappe 13 – van Villaviciosa naar Pola de Siero (Cangas de Onis). Gepland 27,4 km. en gelopen 31,7. Totaal nu 351,9 km.

Om 6:20 uur ging de wekker, want eerder opstaan zou toch geen zin hebben. Het ontbijt in de albergue zou pas om 7:30 uur geserveerd worden. Ach, en eigenlijk weet ik het ook wel, in Spanje moet je dan niet om 7:20 uur gaan kijken of de deur naar de ontbijtzaal open staat. Even een frisse neus gaan halen en een back up plan bedacht. ‘What if, the door’s still closed’. Ik zag een café open en mijn plan B was bedacht. Om 7:30 uur was de deur idd nog steeds dicht en zat er een pelgrim op de trap te wachten. Ik denk, plan B. Haal mijn rugtas op, die stond al ingepakt klaar en ik wil vertrekken. Wat schetst mijn verbazing, de ontbijtzaal is open en er zijn 3 pelgrims bezig koffie te pakken uit de automaat. Dan toch maar plan A, rugtas neergezet en braaf gaan zitten bij het briefje met mijn kamer nummer er op. De Franse pelgrim tegenover mij was ontevreden, er was geen confiture. De mevrouw van de herberg had wel voor iedereen lekker 2 eitjes gebakken met bacon. Een stevig begin van de dag. Ben na afloop maar wel even mijn mond en handen wezen spoelen op de kamer, want zo’n eiersmaak… O ja, Andrea kwam ook ontbijten. Nu inmiddels met 4 jonge vrouwelijke pelgrims, tja die Italiaanse charmes hè.

Ik liep lekker in mijn polo en korte broek, terwijl de meeste andere peregrinos in vest en lange broek lopen. ’T Is wel wat fris, maar over een uurtje komt de zon al door en wordt het vast een prachtige dag. Ik verlaat Villaviciosa en op 4 km., na een klein uurtje ben ik in Casquite. Daar, bij de Capilla de San Blas splitsen de hoofdroutes zich. Rechtdoor richting Gijón op de Camino del Norte en linksaf naar Oviedo richting de Camino Primitivo. Het is wel grappig, want de plaatselijke bevolking heeft de plek ook een beetje aangekleed. Zo zit er een pop in een rolstoel, staan er wandelschoenen in de kapel en kan je zelf een stempel in de Credencial zetten.

Ik neem de afslag naar links en de omgeving wordt anders. Wat vooral opvalt is dat het stiller wordt. Ook nemen de heuvels toe en het aantal pelgrims af. Kwam ik op de laatste etappes veel pelgrims tegen, nu uren geen enkele. Sterker nog ik kom bijna niemand tegen. Honden wel. Om de haverklap laten de mannetjesputters horen dat ik bij hun erf weg moet blijven. Ik kan goed met honden omgaan, maar af en toe ben ik blij dat de meeste aan een ketting liggen.

Voor Castiellu moet ik een keuze maken in de te volgen route. Er zijn twee manieren om de pas van de La Campa over te komen. De hoofdroute gaat rechtdoor, is 500 mtr. korter, maar komt niet langs het klooster van Valdediós. De aftakking wel en die kies ik. Aanvankelijk daalt de weg en blijft daarna redelijk vlak tot de Monestario. Helaas zijn het klooster en de albergue gesloten. Normaal worden er ook rondleidingen gegeven, maar ik heb mij niet verdiept in wanneer. 10:00 Uur is blijkbaar te vroeg. De Monestario de Santa Maria de Valdediós is een 1.100 jaar oud klooster waar sinds 2016 een tiental jonge Karmelietessen zusters wonen (gemiddelde leeftijd in de 30). Moeder overste, Olga Maria, heeft haar eigen internet blog en zet gedachten op Twitter, Facebook en Instagram. Ik schiet wat foto’s en begin na Valdediós aan de klim richting de top pvan de La Campa. Het worden dik 400 mtr. klimmen en ik kom bijna niemand tegen. Het is lekker warm en ik zweet goed. Vlak voor de top neem ik even een drinkpauze en geniet van het uitzicht.

De afdaling is soepel en het wordt wat eentonig, door bosjes, langs huizen, honden en landerijen. Ik doe lekker m’n oortjes in en zet het album van Metallica op, S&M 2 (voor de niet liefhebbers Metallica – metal hardrock band – speelt samen met het Symfonieorkest van San Fransisco een mix van hardrock, ondersteund door klassiek. De 2^e uitvoering is van 2019, de 1^ste was van 1999). Ik zing, op mijn gebrekkige manier mee en ik zie een hoofd om een bushaltehokje verschijnen. Het is Annemarie die me glimlachend aankijkt, niet onder de indruk van mijn zangkwaliteiten. Ik doe mijn oortjes uit en we kletsen wat. Ze is de tweede persoon waar ik na Villaviciosa contact mee heb. Ze rust uit in de schaduw, want ze stopt nu om het uur. Het gaat gelukkig goed met haar voeten, maar Annemarie vond de klim naar de pas wel een pittige. Ik besluit afscheid te nemen en we zeggen gedag. Waarschijnlijk gaan we elkaar nog wel meer zien. Ik doe mijn oortjes weer in en geniet van de omgeving en de muziek.

De route loopt deels door bossen, over heuvels, langs landerijen, maar ook langs de provinciale weg. Dit zijn mijn minst favoriete stukken. Het schiet wel op, maar af en toe rijden de auto’s de vouwen uit mijn korte broek. Het laatste deel naar Pola de Siero wijkt de bewegwijzerde route af van die op de apps. Het lijkt ook of ik anders het stadje binnen kom. Bovendien splitst de route zich na binnenkomst, de pijlen gaan twee richtingen uit. Ik raak de kluts een beetje kwijt en maak een verkeerde keuze. Ik loop langs de moderne nieuwbouw van een groot indoor en buitenzwembad, langs een grote sporthal en woontorens. De stad oogt hier heel bijdetijds. Ik loop terug naar de oorspronkelijke route en ben in de tussentijd op mijn Booking app op zoek naar de plek van mijn pension. Ik word alle kanten opgestuurd en nadat ik een 500 mtr. naar de Camino route ben teruggelopen, geeft de app een plek aan waar ik net vandaan kom. Geïrriteerd draai ik me om en begin aan de 500 mtr. terug. Het adres van het pension klopt echter totaal niet en Google geeft als bestemming een mega overdekte veemarkt. Dan op de app van Booking zelf en wat schetst mijn verbazing, ik moet zo’n 3 km. uit de route naar een plaatsje langs de provinciale weg. Gefrustreerd loop ik naar het pension en bedenk onderweg hoe ik ga optreden, boos, zwaar geïrriteerd, dreigen met negatieve recensies, allerlei scenario schieten er door mijn hoofd. En dan de praktijk, een alleraardigste mevrouw helpt me aan de sleutel en ja hoor, natuurlijk kan ik nog wat eten om 15:45 uur (16:00 uur sluit alles hier – siësta). Een Cerveza zero, zero (av. Biertje), no hay problema.

Ach en dan zit ik aan de soep met zeevruchten, geen bord maar een hele schaal (3 borden) en daarna schnitzels in de vorm van jakobsschelpen en ben ik weer blij en o ja café solo (negro) toe. Als dan de kamer niet klaar is, maar ik gelukkig wel een andere krijg doe ik het af met een mucias gracias. Ook de regen die nu valt en de onweer die tekeer gaat kunnen mijn pret niet drukken. Het prachtige weer is het afgelopen uur wel sterk veranderd. Morgen moet ik natuurlijk wel de 3 km. terug naar Pola de Siero. Misschien ga ik dat stuk wel liften, dit is toch een soort motel langs de weg. En nee, nee, dan gaat de Garmin (sportwatch) nog niet aan. Aan cheaten doe ik niet.

Buen Camino