Dag 14 – woensdag 15 sept. 2021

Etappe 11 – van Ribadesella naar Colunga. Gepland 20,1 km. en gelopen 20,9 – in de regen. Totaal nu 302 km. afgelegd.

Om de dag in één woord samen te vatten zou ik zeggen: “NAT”. Wat een regen is er gevallen, je kunt gerust zeggen het heeft gehoosd. Het is niet voor niets dat dit deel van Asturië de ‘Costa Verde’ wordt genoemd, de groene kust. Maar laat ik beginnen bij mijn nacht. Rond 3:45 uur schrok ik wakker en was totaal de kluts kwijt. Voor het eerst tijdens deze reis wist ik niet waar ik was. Wist geen lichtknopje te vinden en herkende de kamer niet, ik voelde mij angstig. Gelukkig duurde dit niet lang en realiseerde ik mij dat ik in een bed op een hotelkamer in Ribadesella lag. Inmiddels het 11^e bed waar ik in lig deze reis. Wellicht niet zo vreemd, maar het kostte moeite om de slaap te hervatten. Ik had de wekker om 6:20 uur gezet en met een niet zo lange tocht voor de boeg (ja, ja, ik krijg praatjes) bleef ik tot 6:50 uur liggen. Na me verzorgd te hebben en de rugtas ingepakt, heb ik hem op mijn rug gehesen en ben op zoek gegaan naar een plek om te ontbijten. Die was gelukkig gauw gevonden en dat is wel een voordeel als je wat later vertrekt, er is meer open. Na lekker ontbeten te hebben met twee belegde stukken stokbrood en twee café con leches, ging ik op pad. Er waren veel pelgrims op pad. Ook dat zal wel gekomen zijn, doordat ik pas om 8:45 uur startte. Normaal loop ik voor de meute uit. Ik liep even op met een gepensioneerde Duitse man en bij de boulevard waren het Anastasia en Paul die achterop kwamen. Overigens hing daar al een dreigende bewolking in de lucht.

Gezellig kletsend liepen we richting San Pedro de Leces. We hadden het over het weer en stoer zei ik met de app van Buienalarm op mijn telefoon in mijn hand dat de regen wel voorbij zou waaien. Had ik dat maar niet gezegd, want het ging dus wel regenen. Mijn vertrouwen in het functioneren van een Hollandse app in het buitenland is helaas geheel verdwenen. Slechts één bui, maar wel tot 16:00 uur ’s middags en wat voor een bui. Tijdens mijn lunch/ diner rond 14:30 uur in een plaatselijk eetcafé, Casa Laureano in Colunga, kon ik het nieuws volgen en het heeft gehoosd in dit gebied. Straten stonden blank en putdeksels kwamen omhoog doordat het riool overstroomde. Ik heb tot nu toe 13 prachtige dagen gehad met weliswaar ’s avonds of ’s nachts een bui en overdag wat spetters, wat voor hier veel beter is dan normaal. Maar de regen van vandaag was ook niet wat er normaal valt, extreem veel.

De tocht krijgt door het weer een extra dimensie. Tot nu toe lastte ik één of twee stops in, maar ditmaal heb ik de bijna 21 km. in één keer afgelegd. Anastasia wilde ook absoluut niet stoppen, terwijl Paul vertelde dat ze niet te genieten is wanneer zij niet op tijd wordt gevoed 😄. Ik ken dat een beetje van thuis, maar dan met slaap. Anastasia had wel gelijk, want als je doorweekt ergens gaat zitten en je koelt af voelt dat helemaal niet goed. De kans om een kou op te lopen of problemen te krijgen met je spieren is dan sterk aanwezig. Tja, en als je dan doorlopend praat met elkaar gaat de tijd snel. Ik weet dus van hen dat Paul 51 is en Anastasia 39. Hij komt uit Engeland en zij uit Kazachstan. Zij hebben elkaar in haar geboorteland ontmoet, toen Paul daar voor zijn werk was. Zij heeft ondermeer Engels gestudeerd op de Universiteit en spreekt dit, voorzover ik dat kan beoordelen, accentloos. Haar ouders zijn afkomstig uit Rusland en ten tijde van de Sovjet Unie is het gezin in Kazachstan gaan wonen. Anastasia schakelde even over op een Russisch accent en dat was heel grappig. Paul werkt in de retail, voor een internationaal bedrijf met zijn standplaats in Dubai. Dat is officieel nog hun huidige woonplaats. Inmiddels is Paul op zoek naar nieuw werk en zitten hun bezittingen verpakt in zes kisten. Zelfs vanuit Spanje is hij aan het solliciteren. Het is de tweede Camino die Paul loopt en de vierde voor Anastasia. Zij was het meest onder de indruk van de ‘Via de la Plata’ die vanuit Sevilla naar Santiago de Compostela loopt. Deze 1.000 km. lange route vindt zij de rustigste en meest authentieke tocht. Anastasia vertelde dat als zij een tocht heeft gelopen dat na uiterlijk zo’n drie jaar ‘de Camino weer gaat roepen’. Dit schijnt bij meer pelgrims zo te werken. Dus er staat Es en mij nog wat te wachten.

Ja, en hoe was de tocht van vandaag dan, behalve nat. We hebben weer over groene heuvels en langs mooie kuststroken gewandeld, maar als je doorweekt bent heb je daar helaas wat minder oog voor. Doordat er gevallen bladeren op de natte keien liggen was het af en toe glibberen en glijden. Dat de tocht dus niet zonder gevaar was bleek toen Paul uitgleed en een flinke klapper maakte. Hij bezeerde zijn hand en arm en scheurde zijn jack. Rond 13:45 uur kwamen we aan in Colunga. Paul en Anastasia waren oorspronkelijk van plan om maar tot La Isla te lopen, ruim 16,5 km. vanaf Ribadesella, maar onderweg hadden zij de plannen bijgesteld en liepen mee naar Colunga.

Daar namen wij afscheid van elkaar, niet nadat we op Facebook vrienden zijn geworden en elkaar kunnen volgen. Anastasia en Paul zochten hun Albergue op en ik liep naar mij 1 ster hotel. Daar aangekomen wilde de eigenaar mij aanvankelijk later laten terugkomen, want de kamer was nog niet klaar, maar hij zwichtte voor mijn doorweekte kleding en bepakking. Hij haalde nog een mop over de vloer en ik kon gelukkig de kamer in. De mop zou hij laten staan, want die kon ik nog wel gebruiken. Ik heb geleerd dat ik een juiste keus heb gemaakt om (bijna) alles in mijn rugtas apart te verpakken in plastic zakken. Want zoals Clemens al had gezegd, als het eenmaal goed regent houdt geen hoes of poncho het tegen. Het enige wat iets vochtig is geworden zijn mijn trailrunners. Daar moet ik morgen wel op lopen want mijn Hanwags zullen nog niet droog zijn. Het is wel oké dat Goretex maar bij hevige regenval loop je evengoed te soppen in je schoenen. Ik ben gelukkig bespaard gebleven van blaren. Morgen stop ik al het natte goed in één zak en in de Albergue in Villavisioca, de bestemming van morgen, kan ik de was doen. Na me gedoucht te hebben voelde ik mij weer een beetje mens en op aanraden van de hoteleigenaar ben ik gaan eten in Casa Laureano waar ik voor € 15,= een Menú de la Casa nam. Stukjes gekookte aardappelen in soep met zeevruchten als voorgerecht en een flinke moot zalm met patat als hoofdgerecht. Water en 2 Cerveza sin alcohol en een Café Negro toe. Zullen ze die benaming hier in Spanje ook moeten aanpassen, want het kan wel eens gevoelig liggen bij bepaalde delen van de bevolking. Morgen op weg naar Villavisioca, een tocht van ruim 17 km. En daarna richting Oviedo en de Camino Primitivo.

Buen Camino