Dag 12 – maandag 13 sept. 2021

Etappe 9 – van La Franca naar Llanes. Gepland 22,1 km. en gelopen 23,9. Totaal 249,5 km.

Om 1:15 uur werd ik in mijn slaap gestoord. De twee Italianen kwamen terug uit het ziekenhuis. De vorige avond bleek dat degene die zich ziek voelde naar het ziekenhuis moest. Hij gaf doorlopend over, had hevige hoofdpijn en voelde zich beroerd. Ik denk dat hij door de warmte was bevangen, of iets had opgelopen. Hij had twee injecties gekregen en toen ik hem vanochtend sprak voelde hij zich gelukkig een stuk beter. Helaas had de andere Italiaan – Matheo – vergeten zijn alarm uit te zetten, want om 6:00 uur werd ik wreed gewekt. Ik had de mijne op 6:30 uur gezet, omdat er vandaag niet zo’n lange etappe gepland stond. Het eerste waar ik van doordrongen werd was de stank in de slaapzaal. Er hing een mix van geuren van braaksel en ontlasting in de kamer. Dat ik daar doorheen was geslapen. Ik ben maar opgestaan, mij gaan verzorgen en buiten een hap frisse lucht gaan halen. Na een gezamenlijk ontbijt met de andere vroege vogels, heb ik mijn spullen gepakt en ben vertrokken richting Llanes. De Italianen lagen nog op bed, dus voor hen helaas moest de verlichting wel aan.

De route ging aanvankelijk door wat lage begroeiing en leidde weer naar de kust. Het was een bewolkte dag en langs de kliffen wisselde frisse en warme wind zich af. Het waaide echter niet hard en de golfslag op zee was licht. Ik koos voor de alternatieve kustroute, omdat ik ruimschoots de tijd had. Een paar km.’s meer of minder maakt vandaag niet zoveel uit (schrijft hij stoer). Liever door de natuur wandelen dan langs de autoweg op asfalt.

Af en toe moest ik over hekjes klimmen, omdat er ook koeien graasden. Ik kreeg prachtige vergezichten voorgeschoteld en zelfs doorkijkjes naar zee. Het meest spectaculaire was het moment dat ik een pad volgde wat over rotsen ging. Dit kan niet goed zijn dacht ik, maar het bleek dat de route over een rotsenboog leidde. De zee stroomde onder mij door en beukte landinwaarts op de rotsen. Ik moet schrijven dat ik mij niet helemaal senang voelde. Per slot van rekening ben ik geen klimgeit. Ik vond het zo speciaal dat ik er filmpjes van heb gemaakt om dit vast te leggen voor het nageslacht.

In Pendueles liep het pad weer de bewoonde wereld in en ben ik in de plaatselijke cafetaria een café con leche gaan drinken, met geroosterde plakjes stokbrood met een soort tomatensalsa, heel lekker. Het eerdere ontbijt in de herberg was mij niet zo goed bevallen. Op het terrasje zag ik andere pelgrims voorbij komen en toen ik wilde vertrekken kwam daar één van de twee Duitse vrouwen aan die vannacht ook in de Albergue in La Franca hadden geslapen. We groeten elkaar en ik ging weer op pad. Het was ideaal wandelweer, maar af en toe dreigde het te gaan regenen.

Voorbij het strand van Vidiago zag ik dat de Duitse vrouw mij achterop kwam en ik vroeg haar of zij het vervelend zou vinden als wij een stuk samen zouden gaan lopen. Daar had zij geen bezwaar tegen en de gehele dag hebben we samen gewandeld en gepraat. We stelden ons aan elkaar voor en Anja (als ik dit goed schrijf) en ik spraken af in het Engels te communiceren, met Duitse ondersteuning. Ik beheers het Duits onvoldoende en Anja (45 jr.) wil haar Engels graag üben. Zij komt uit een dorpje bij Wuppertal en het motief waarom zij een Camino loopt is omdat zij in februari van dit jaar weduwe is geworden. Haar man is op 48 jarige leeftijd aan uitgezaaide darmkanker overleden en de laatste maanden voor zijn dood heeft zij hem thuis verzorgd. Zo hebben we dan (helaas) overeenkomsten in onze levens. Het zijn geen super diepgaande gesprekken die we hebben gevoerd, maar ook niet oppervlakkig. Anja is gestart in San Sebastián en heeft voor de Camino del Norte gekozen omdat haar man, een politieman, heel erg van de kust hield. Net als ik begint zij de Albergues een beetje zat te worden en daarom verblijft zij vanavond in een B&B zo’n 4 km. voorbij Llanes. Het back tot basic is leuk voor jongelui of voor een enkele keer, maar met een klein beetje luxe is niets mis.

We hebben over van alles gekletst en de km.’s vlogen voorbij. We kwamen langs verticale gaten in de rotsen, waar zeewater bij hevige golfslag het water door naar boven perst. Het lijken dan net geisers. De golfslag is vandaag niet zo heftig, dus je hoort wel het beuken van het water op de rotsen, maar we zien geen geisers. We komen langs een schitterend uitzichtpunt over zee, langs pittoreske kerkjes en mooie oude huizen. Dit was een bijzondere tocht, in meerdere opzichten.

In Llanes nemen Anja en ik afscheid van elkaar. Ik zoek de Albergue op en zij gaat door naar haar B&B. Wellicht komen we elkaar weer tegen onderweg, of niet. You never know. Rond 14:20 uur check ik in bij Albergue La Estación (het station). Het nog steeds in gebruik zijn spoorwegstation is deels omgebouwd tot herberg. Ik ben één van de eerste gasten die vandaag aankomen, dus kan elk bed kiezen dat ik wil. Het is een slaapzaal met 6 bedden, waarvan 2 stapelbedden en ik kies een vrijstaand bed. Het matras en het kussen zijn met plastic omhuld, dus dat zal wel zweten worden vannacht. Het beddengoed is inbegrepen bij de prijs, maar ik vertrouw de deken niet en gebruik vannacht mijn travelblanket. Ik kan ongestoord m’n bed opmaken en douchen, dus als de volgende gast arriveert ben ik bijna klaar. Ik ga Llanes in, wat ik als een lieflijk havenplaatsje ervaar. Ik kan nog een tweegangen dagmaaltijd voor € 14,= bestellen (als – verlate – lunch) bij één van de restaurants. Dus ik zit lekker Paella te eten als voorgerecht en Schnitzel met patat als hoofdgerecht. Een vreemde combi, maar ik kan de Spaanse kaart niet goed lezen, dus ik gok ook maar een beetje. Begeleid door twee av biertjes en een flesje water, hoef ik vanavond niet meer te eten.

Na afloop struin ik op m’n gemakkie door Llanes en ontdek hoe leuk dit stadjes is. Enigszins toeristisch, maar ook met historie. Zo heeft het een oude muur om een deel van de stad en historische gebouwen. Ook is de pier het bezichtigen waard, want de grote wand in zee, die de haven tegen de stormen uit de Golf van Biskaje moet beschermen, is bezaaid met enorme betonnen blokken, die met allerlei kleuren en motieven zijn beschilderd.

Op de weg terug bel ik met Greet en Clemens en ik kan mijn ervaringen delen. Als ervaren Camino gangers kunnen zij zich heel goed inleven in wat ik meemaak. Ik weet zeker dat Clemens mijn tocht ook echt mee beleefd, het zijn fijne vrienden. De laatste goede daad doe ik voordat ik de Albergue bereik. Voor mij loopt een wat oudere pelgrim bepakt en bezakt en zoekt de Albergue. Ik wijs hem de weg en een andere man in vrijetijdskleding vraagt mij in een gebroken soort Engels of ik weet waar de Camino loopt. Ik ben een beetje verbaasd over de vraag, maar het blijkt een pelgrim uit Oost Europa te zijn die voor morgen wil weten waar hij moet starten. Ik laat hem de route op mijn app zien en hij is tevreden. De oudere pelgrim staat beteuterd voor de deur van Albergue el Estación. In het Duits verteld hij mij dat er geen slaapplek meer is. Ik probeer hem te helpen, maar de drie overige herbergen in Llanes zijn gesloten. De vermoeide man lijkt ten einde raad. Ik stap naar binnen en vraag aan de vriendelijke mevrouw van de receptie in een combi van Engels en gebrekkig Spaans of zij geen oplossing weet. Kan zij niet voor de Peregrino iets gaan regelen? Zij bedenkt dat er in Poo, het volgende dorp, mogelijk plek is. Zij belt en de pelgrim kan er gelukkig terecht. Een happy end van deze waardevolle dag. Overigens slapen de twee Italianen (btw. een setje) hier ook, gelukkig niet bij mij op de kamer.

Buen Camino