Dag 10 – zaterdag 11 sept. 2021

Etappe 7 – van Santillana Del Mar, naar Comillas. Gepland 22,2 km. En gelopen 23,1. Totaal nu 192,2 km.

Wat was het vandaag weer een voorrecht om zo’n wandeling te mogen maken. Fantastisch weer, schitterende vergezichten en leuke dingen meegemaakt. Ik gun iedereen die het kan, mag en/of zich kan permitteren, zo’n ervaring. Mijn dag begon om 6:30 uur, toen de wekker afging. Mijzelf verzorgd, de laatste dingen in de rugtas gedaan en mijn wandeling kon beginnen. Voordat ik echter zou vertrekken wilde ik eerst nog foto’s maken van een ontwakend Santillana Del Mar. Misschien kon ik nog ergens een ontbijtje scoren, maar ik had daar bij voorbaat al weinig fiducie in. Mijn vermoedens bleken juist en de enige mensen die ik op straat tegenkwam waren andere pelgrims.

Mijn wandeling begon rond 7:55 uur en het was lekker fris. De meeste andere wandelaars hadden vesten aan, maar ik was slechts in een polo en korte broek gekleed, voor mij warm genoeg. Mijn tempo lag laag. Niet omdat ik nou zo langzaam liep, maar omdat ik veel stopte om foto’s te maken. Wat een cadeautjes kreeg ik op de vroege ochtend. Het warme licht van de zonsopkomst gaf een geweldig mooie gloed over het ontluikend landschap. In de dalen lag een mist van dauw, die optrok naar mate de zon warmer werd. Het maakte mij niet uit dat ik weinig opschoot, want dit was meer waard dan tempo. Een vijftig tal meters voor mij liep een vrouwelijke pelgrim (peregrina), die een beetje dezelfde loop snelheid aanhield als ik.

Na ruim 6 km. was er in het dorpje Caborredondo (dat klinkt toch wel wat beter als Assendelft hè) een restaurantje open waar al pelgrims aan de koffie zaten. Uiteraard heb ik een café con leche besteld, met een stuk tortilla als ontbijt. Nu zijn de Spaanse tortilla’s heel anders als de Zuid Amerikaanse. Dit zijn een soort dikke pannenkoeken en bestaan uit kleine stukjes aardappel, gemengd door gestold ei. Daar zitten dan waarschijnlijk kaas en ham doorheen, maar je hebt ze ook met tonijn en paprika. Een stevig ontbijt dus.

De route ging verder en vanzelfsprekend ging die van kerk tot kerk. Één speciale wil ik er uit lichten, de Iglecia de Cigüenza. Deze kerk uit de 18^e eeuw werd gebouwd in opdracht van Don Juan Antonio Tagle Bracho Pascua, tja dat is wel wat anders als Jan Smit. Deze meneer dus, was als arme emigrant naar Peru vertrokken, maar op latere leeftijd schatrijk teruggekeerd naar Spanje. Daar werd hij graaf, door zijn in Peru verdiend kapitaal en liet deze kerk bouwen. Hij heeft drie altaren volledig vanuit hout laten beeldhouwen, maar heeft het eindresultaat nooit mogen aanschouwen. Hij stierf in Peru, voordat hij de ongeschilderde altaren af kon laten maken. Behalve het centrale deel van het grootste altaar, dat geschilderd deel is afkomstig uit Peru. Overigens zijn in deze streken veel expats loaded teruggekeerd uit Zuid-Amerika, zij hadden de bijnaam ‘Indianos’. Dat was overigens geen geld wat verdiend was met hard werken. In Spanje schopten deze teruggekeerde emigranten het tot markies, of aartsbisschop. Met geld is alles te koop. Bij de kerk ontmoet ik de peregrina die al die tijd voor mij uit heeft gelopen. Het is een vrouw uit Duitsland die een deel van de Camino del Norte loopt. Zij vertrekt als ik de kerk in ga.

In Cóbreces is de keuze om een alternatieve route te nemen die meer het binnenland in loopt, of de officiële route langs de kust. Ja, ik blijf consequent. Cóbreces is een groot dorp met veel kerken en een neogotische Cisterciënzer-abdij, uit 1906 en geheel uit beton opgetrokken. Destijds was dit het eerste volledig uit beton opgetrokken gebouw in Spanje. De Cistercienzer orde is opgericht door Robert van Molesme in de Abdij van Citeaux. De monniken waren uiterst strijdvaardig, predikten, leidden kruistochten en voerden inquisitie.

Onderweg kom ik een hoefsmid tegen die op straat de ijzers van een paard vervangt, grappig. De route gaat ook langs de kust en het is prachtig weer voor de strandgangers. In Ruiloba schiet een pelgrim uit Frankrijk mij aan met (vertaald) “heb je dat in die garage gezien”? De man liep al een tijdje tientallen meters voor mij en ik zag hem uit een huis komen, dacht ik. “Er staan oude motoren in”, vervolgde hij. Als Motorliefhebber draai je dan om en gaat terug. In de garage van een particulier, waar ik in mocht kijken stonden twee BMW motoren, waarvan één oudje en allebei puntgaaf. Ook stond er een classic BSA., zoals die van Oerend Hard, die van Tinus. ‘Keigaaf’ zouden onze Zuiderburen zeggen.

Ook beleef ik in Ruiloba opnieuw zo’n momentje van ‘hoe bestaat dat nou’. Ik heb na mijn verlaat ontbijt geen stop meer gemaakt, maar het wandelen gaat lekker en ik kwam geen cafetaria of zoiets tegen. Het is nog maar enkele kilometers naar Comillas dus ik loop lekker door. Ik heb mijn oortjes in en mijn playlist opstaan. Overigens als je enigszins vermoeid bent sta je meer open voor muziek. Het maakt emotie los en de teksten komen sneller binnen. Altans, zo werkt dat bij mij. Soms loop ik dan met traantjes in de ogen als ik ‘geraakt’ word. Dat kan ik makkelijk doen, want er is toch niemand die naar me kijkt. Ik passeer het ‘Monasterio de San José Carmelitas Descalzas’, een Karmelieten klooster. Ik denk ‘hé de poort staat open, ik ga dat terrein en gebouw bekijken’. In mijn oren staan The Rolling Stones op en ik wandel de tuin in. Ineens is het doodstil in mijn oren. Hebben m’n Rolfstone oortjes de geest gegeven vraag ik me af? Totdat ik helder van geest word en bedenk, hoe kan je nou ook zo’n religieuze plek betreden met ‘Sympathy for the devil’ in je oren. Er werd even ingegrepen. Dit is echt gebeurd. De oortjes kreeg ik later gewoon weer aan de praat.

De laatste kilometers gaan vlot en rond 14:15 uur kom ik aan bij de Albergue in Comillas. Het oogt als een goed georganiseerde herberg, modern, ordelijk en schoon. Het is een slaapruimte met 5 stapelbedden en afsluitbare lades onder het onderste bed. Voor de bedden hangen gordijnen die privacy bieden. De jongens slapen hier apart van de meisjes. Het sanitair, ook gescheiden, ziet er keurig uit en er is ook gelegenheid om kleren te wassen. De kosten zijn € 24,= incl. ontbijt. Grappig is dat zowel de Duitse peregrina als de Fransman hier ook slapen. Nu nog een plek vinden om lekker te kunnen eten en m’n dag kan niet meer stuk. Morgen volgt een etappe zo’n 28 km. naar Colombres, maar ik denk er om 4 km. aan vast te plakken, omdat ik daar waarschijnlijk een overnachting in een herberg kan reserveren. Wordt vervolgd.

Buen Camino