Dag 9 – vrijdag 10 sept. 2021

Etappe 6 – van Santander naar Santillana Del Mar. Gepland 36,3 km. En gelopen 37,3. Totaal 169 km.

Het zou een lange dag worden vandaag. Ik was bewust bijtijds opgestaan om vroeg te kunnen starten met wandelen. Even na 7:00 uur stapte ik de bakkerij/ lunchroom ‘Peter & Pan’ binnen (pan = brood). Na een café con leche met een ‘croissantje gezond’, met ham, kaas en ei, liep ik naar de route van de Camino. De 1^ste km.’s gingen door de hoofdstraten van Santander. Langzaamaan zie je de buurten minder uitstraling krijgen. Is het in het centrum ‘glitter and glamour, hier wordt het al wat sjofeler. Zodra ik de buitenwijken bereik heb ik er al aardig wat km.’s opzitten. Ik passeer het moderne Universiteitsziekenhuis ‘Hospital Universitario Marqués de Valdecilla’ en uiteindelijk wordt de omgeving gelukkig landelijker. Ook het geruis van de (snel-)wegen maakt plaats voor enige stilte.

Het uitzicht wordt agrarisch en ik ga ergens voor Boo behoorlijk de mist in. Er staat duidelijk een officieel Camino bord linksaf, met de tekst ‘Acer’, maar als ik die volg verschijnen er geen nieuwe pijlen. Het duurt even dat ik ze mis en na raadpleging van de Wise app, keer ik terug naar de afslag. Daar zie ik vier mannen twijfelen welke route zij zullen nemen en de vier maken wel de juiste keus. Als ik ze achterop kom raken we aan de praat, samen lopen we een tijdje op. Het zijn vier vrienden uit het zuiden van Ierland. De groep bestaat eigenlijk uit zes man, maar één is er vanochtend opgenomen in het ziekenhuis met acute rugklachten. De zesde vriend is bij hem gebleven. Tijdens het lopen belt de patiënt en ik kan geen woord van het Ierse dialect (of ‘slang’) verstaan. Blijkt dat de uitgevallen wandelaar even moet blijven, injecties heeft gehad en flinke pijnstillers. Elk jaar gaan gaan de zes vrienden een week wandelen en vorig jaar zijn ze gestart met de Camino del Norte in Irun, de eigenlijke startplaats, tussen Biarritz en San Sebastián. Deze tweede week zijn ze gestart in Portugalete en ik realiseer me als ik dat hoor dat ik hen al eerder ben tegengekomen.

In Boo aangekomen heb ik er al bijna 15 wandelkilometers opzitten en moeten we een keuze maken. De originele route wordt onderbroken door een spoorbrug over de ‘Rio Pas’. Er bestaat een omweg, maar die is 7,5 km. langer. Het is dubbelspoor en de trein komt gemiddeld één keer per 30 min. Sommige pelgrims lopen het stuk over de rails en de spoorbrug naar de volgende halte. Dit wordt sterk afgeraden want het is gevaarlijk en strafbaar. Een geaccepteerd alternatief is één halte met de trein, van Boo naar Mogro.

Ik had de keuze al gemaakt om dit te doen en de Ieren sluiten zich bij mij aan. Uiteraard rijdt de trein op een Spaanse tijdschema, dus een kwartier later dan gepland vertrekken we. Ik had van een Duits sprekende Spaanse jongeman te horen gekregen gewoon in te stappen, toen ik vroeg hoe wij zouden moeten betalen, want er was geen afrekenautomaat, alleen (ook daar) een OV. laadpunt. “Gewoon instappen en de volgende halte eruit” zij de sympathieke knul, “er wordt toch nooit gecontroleerd. Er zit alleen een machinist op de trein.” Zijn beheersing van het Duits komt omdat hij een Duitse moeder heeft. De Ieren stonden schaapachtig te kijken en konden het gesprek niet volgen. Na de korte rit zijn we uitgestapt op het stationnetje van Mogro en hebben wij met z’n vijven koffie (een paar ook al bier) en wat erbij genomen en even gezellig zitten kletsen.

De vier Ieren vertrokken terwijl ik met Es aan het bellen was. Ik had haar nog niet gesproken vandaag. Vond het ook niet vervelend dat de mannen hun eigen etappe liepen, want dat wil ik ook het liefst. Ik heb ze overigens de verdere dag niet meer gezien, wel andere pelgrims. Vanuit Mogro zijn er weer verschillende routes te kiezen die uiteindelijk leiden naar Santilliana Del Mar. Ik kies, hoe kan het ook anders, voor de traditionele Camino die in dit gebied wel een kerkentocht lijkt. Bijna elk dorp heeft wel een godshuis en de ene is nog ouder, beter onderhouden of mooier dan de ander.

Het wandelen door landbouw en veeteelt gebied loopt op z’n eind, een stuk voor Cudón. Daar gaat de Camino kilometers lang over een grindweg naast afwateringsbuizen. Daar neem ik de tweede break van vandaag als de de teller op ruim 25 km. staat. Het laagland is hier moerassig in het uitloopgebied van de ‘Rio Saja’. Ik vermoed dat dit geen schone rivier zal zijn, want langs de oever liggen grote bedrijven met zware industrie. Geen prettig gebied om doorheen te lopen, maar voorbij Viveda wordt het weer landelijker. Het laatste stuk naar SDM. gaat weer door het lieflijke platteland, met rust.

Het dorp Santilliana Del Mar is historisch en toeristisch. Als ik rond 16:20 uur de plaats in loop zijn er nog veel toeristen. Het dorp heeft nog originele straten met keien, ademt nog steeds een middeleeuwse sfeer uit en bevat verschillende goed bewaarde gebouwen (vnl. uit 12^de tot 15^de eeuw). Dicht bij dit dorp ligt de grot van Altamira. Hier zijn rotstekeningen gevonden, waarvan wordt geschat dat die 15.000 jaar oud zijn. De tekeningen staan op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Ik zoek mijn overnachtingsplek op, die aan de Camino ligt en stap lekker onder de douche. Na 9 uur op weg te zijn geweest, kan ik wel een opknapbeurt gebruiken. Na mij verzorgd te hebben breng ik nog wel een bezoek aan de Benedictijnerabdij Colegiata Santa Juliana (uit de 12^de eeuw). Helaas mag ik bij die Benedictijnen niet gratis naar binnen. Pelgrim of niet, gewoon betalen. Ik heb het stadje nog doorgewandeld en een av. Biertje gedronken op het Playa Mayor – het hoofdplein. Daar werd een podium opgebouwd. Want er zou ’s avonds de Spaanse Hans Klok optreden. Leuk, maar niet voor mij. Morgen weer bijtijds op en op weg naar Comillas, een route van ruim 22 km.

Buen Camino