Over mij

Even voorstellen

Ik ben Rob van Proosdij en dit is mijn eerste wandelblog die ik schrijf. Ben 65 jaar jong en woon in Saendelft, een nieuwbouwwijk in Assendelft. Daar leef ik samen met mijn vrouw Esther en onze twee huisdieren, onze hond Koda, een 6-jarige Duitse Pinscher en onze Cyperse (je weet wel) kater Lenny.

Uit mijn eerste huwelijk met Yvonne heb ik een dochter, Debora die op haar beurt drie kinderen heeft. Noa van 14 jaar, Owen van 11 en Jessy van 8. Esther en ik zijn dus de trotse grootouders van drie opgroeiende kleinkinderen. Debora woont samen met haar partner Bo ook in Saendelft dus gelukkig zien wij hen en de kleinkinderen vaak.

Ook hebben Es en ik nog het genoegen om voor een klein deel voor Ben te mogen zorgen. Ben is mijn zwager, de meervoudig gehandicapte broer van Yvonne en woont in een zorginstelling van Cordaan in Amsterdam Noord. Behalve dat ik bewindvoerder ben gaan wij met grote regelmaat bij Ben langs, of komt hij bij ons op bezoek.

Medio 2018 ben ik met vervroegd pensioen gegaan. Na 45 jaar voor Albert Heijn in de winkels te hebben gewerkt, waarvan zo’n 35 als supermarktmanager, heb ik het stokje overgedragen aan een jongere generatie. Mijn idee voor de toekomst was om meer tijd voor mezelf te hebben en energie in andere leuke dingen te gaan steken. Zo ben ik vrijwilligerswerk gaan doen voor Cordaan. Ook was ik een opleiding meubelmaker gestart, om handiger te worden met gereedschap en om creatief met hout te leren omgaan.

Waarom loop ik een pelgrimstocht?

In maart 2020 ben ik geopereerd aan een vorm van Alvleesklierkanker. Een papilgarcinoom – een kleine tumor in de ‘Papil van Vater’ – blokkeerde de doorgang van de galwegen en de alvleesklier naar de twaalfvingerige darm. Een zware operatie in het Amsterdam UMC. was noodzakelijk, maar gelukkig werden er geen uitzaaiingen gevonden. De komende jaren sta ik wel onder (voorlopig telefonische) controle van medici van het AMC. (“You never know what the future may hold”).

Het leven van Es en mij stond in het voorjaar van 2020 echter wel op z’n kop. Mijn herstel ging gelukkig voorspoedig, maar mede door Corona was mijn ‘wereldje’ heel klein geworden. Het vrijwilligerswerk dat ik deed, elke week chaufferen en zwemmen met meervoudig gehandicapten, en mijn opleiding meubelmaker lagen stil door de Coronapandemie.

In oktober 2020 ging ik door een mentaal moeilijke periode. Gelukkig lees ik graag en werd getroffen door een boek van Raynor Winn, ‘het Zoutpad’. Een inspirerend geschreven verhaal waarin Raynor en haar man al het materiële kwijt raken en besluiten om samen het ‘Sout West Coast Path’ te gaan wandelen. Een lange afstand tocht in Engeland, van zo’n 1.000 km., die zij liepen met niets anders dan de liefde voor elkaar, de inhoud van hun rugtassen en hun tentje. Deze waargebeurde belevenissen daagde mij mede uit om ook een ambitieus doel voor mijzelf te stellen. Het zaadje om een pelgrimstocht te gaan lopen was geplant.

“Buen Camino” (“goede weg”),
de begroeting van pelgrims op het Jacobspad.