Dag 24 – zaterdag 25 sept. 2021

Etappe 20 – van Berducedo naar Castro. Gepland 25,0 km. en gelopen 26,0. Totaal nu 508,3 km. gewandeld.

Het was vandaag een bijzondere dag. Een lekkere etappe gelopen, bijzondere dingen gezien en bijzondere mensen ontmoet. Ook door de magische grens van 500 gewandelde km.’s heen. Zo’n bijzondere prestatie heb ik nog nooit geleverd. Nog zo’n 150 km. te gaan naar Santiago de Compostela en dan nog 100 naar de kust, samen met m’n meissie. Maar laat ik weer beginnen bij het begin. Lekker geslapen en ik hoefde niet vroeg op. Om 8:00 uur gaan ontbijten, maar omdat in deze prima B&B alles relaxed gaat, ging ik pas rond 9:00 uur op pad. De Camino Primitivo loopt vlak langs mijn slaapadres, dus ga ik direct aan een klim beginnen. Het had vannacht flink geregend en ook vanochtend was er regen voorspeld. Ik liep in mijn vest, maar na een half uurtje ging het spetteren. Aanvankelijk niet zo hard, maar ik trok toch maar mijn regenjack aan.

Na de klim liep ik op de doorgaande weg naar Mela, toen mij 2 hardlopers met wedstrijdnummers op hun kleding voorbij holden. Even later volgden er nog meer en busjes en auto’s met wedstrijd signing er op. Toen ik in Mesa aankwam was er een sponsor verversingsplek en vroeg ik aan atleten wat er gaande was. Het bleek om de ‘Red Bull Buen Camino’ te gaan. Een estafette trailrun wedstrijd van Oviedo naar Santiago de Compostela, waarbij de route van de Camino Primitivo van 314 km. in 3 (DRIE) dagen wordt afgelegd. De wedstrijd van estafette hardloopteams is op vrijdag 24 sept. gestart voor de kathedraal in Oviedo en eindigt morgen, zondag 26 sept. voor de kathedraal in Santiago. Uiteraard vroeg ik of zij ook de zware etappe over de Hospitales gedaan hadden, maar dat was niet het geval. Toch is het een topprestatie dat dit soort ultrarunners dit kunnen presteren. Aan de andere kant wordt met zo’n gesponsord evenement het pelgrimeren niet een beetje onderuit gehaald? Het wordt getransformeerd naar een sportevenement en naar mijn mening is het dat niet. Wat opviel was dat de stafwagens met nummers rondreden waar de hardlopers Peregrino en Peregrina genoemd werden. Dus wel degelijk hardlopende pelgrims. Ieder moet er maar het zijne of hare van denken. Dat sporters dit kunnen vind ik wel heel bijzonder.

Ook na Mela werd ik dus nog ingehaald door meer atleten, maar na de afdaling naar het stuwmeer heb ik hen niet meer gezien. Voor mij was de afdaling bijzonder, want op het moment dat ik genoot van het uitzicht over het bewolkte dal kon ik even beeldbellen met Ben, Esther en Debora. De vrouwen waren na het sporten bij Ben langs geweest en dankzij de moderne techniek hadden we live contact. Normaal gaan we ongeveer tweewekelijks bij Ben langs of komt hij bij ons, maar nu kan ik hem zes weken niet ontmoeten. Gelukkig gaat het heel goed met mijn zwager en is hij een (snel) tevreden mens. Behalve dat er hardlopers op het pad van de afdaling renden, waren er ook mountainbikers aan het sporten. Een actief ochtendje dus.

Uiteraard liepen er ook de nodige pelgrims, waaronder Hector en Mercedes uit Mexico, het stel waarvan hun kinderen in NL en België studeren, maar ook ontmoette ik Albert. Met hem en zijn zuster Anita heb ik de rest van de dag opgetrokken. Albert komt uit Groningen en is gestart op de Camino del Norte in Irun. Ook hij heeft er, in zijn geval, spontaan voor gekozen om de del Norte te verlaten en de Primitivo te gaan lopen. Hij heeft wat langere etappes gemaakt, waardoor hij op mij is ingelopen. Een fijne nuchtere vent die een scheiding achter de rug heeft en keuzes wil maken wat hij verder met zijn leven wil doen. Ik hoop dat de Camino hem helpt de juiste beslissingen te nemen. Zijn zuster Anita is eergisteren aangekomen in Spanje en heeft een taxi genomen vanuit Oviedo om samen met haar broer direct de zware etappe langs de Hospitales te doen. Petje af dat zij dat gepresteerd heeft op haar 1^ste wandeldag. We hebben onderweg en zittend op het terras van hotel Las Grandas bijzondere gesprekken gehad. Heel persoonlijk en relaxed.

De wandeling naar het stuwmeer, over de dam en ook weer langs het stuwmeer omhoog was ook bijzonder. We hadden lekker weer en het zicht was prima. Het is wel verwonderlijk dat een dorpje waar waarschijnlijk werklieden die aan de bouw van de dam hebben meegeholpen en daar ook geleefd hebben tot een spookdorp is verworden. Alleen bij het hotel is er nog wat te doen, maar voor de rest is het bijna macaber. ‘Embalse de Salime’, het Salime stuwmeer wordt gevoed door de Rió Navia. Het is het derde reservoir van de rivier na Arbón en Doiras. De bouw van de zwaartekrachtdam begon in 1948 en was klaar in 1954. Hij is 128 mtr hoog en het stuwmeer is circa 685 ha groot. De dam dient voornamelijk voor het opwekken van waterkracht, maar wordt ook gebruikt voor recreatief gebruik.

De wandeling gaat na het stuwmeer richting Grandas de Salime. We ontmoeten nog twee Amerikaanse pelgrims, ook een broer en zuster die net als ik in Castro slapen. Zij echter in een hotel. Albert en Anita gaan naar een herberg in Grandas de Salime en we nemen hartelijk afscheid. De 4 extra km.’s loop ik alleen. Ik passeer wel Anna nog, van gisteren op de Hospitales, maar zij slaapt in Castro in de jeugdherberg. Mijn eindbestemming vandaag is een appartement in ‘Rurales Casa San Julian’. Een gaaf optrekje van een Ierse man en zijn Zuid Afrikaanse vrouw die deze panden drie jaar geleden hebben gekocht en verbouwd. Zij hebben ook Camino’s gelopen en toen is het idee ontstaan om dit appartementen complexje te (ver)bouwen. Het oudste gebouw stamt uit de 15^e eeuw en er is zelfs een kapelletje bij het complexje. Naast het appartement waar ik slaap wordt gewerkt aan nog 5 appartementen en recentelijk heeft de eigenaar de vergunning rond gekregen om ook een klein restaurant te openen. De Spaanse bureaucratie schijnt erg te zijn, maar waar is dat niet. Ik slaap vannacht dus op een bijzondere plek. Morgen wandel ik naar Fonsagrada en heb ik met Lorena en Juanma, mijn jonge Camino vrienden afgesproken om samen ’s avonds wat te gaan eten. Hoe bijzonder.

Buen Camino