Dag 20 – dinsdag 21 sept. 2021

Etappe 16 – van Grado naar Salas. Gepland 22,1 km. en gelopen 22,7. In totaal nu 421,3 km. afgelegd.

Het was weer een fijne dag. Mijn wekker ging om 6:20 uur, maar alle dames lagen nog op één oor. Ik ben stilletjes opgestaan en me gaan verzorgen. Volgens mij ben ik één van de weinigen die zich hier twee keer per dag gaat douchen. Zodra ik aangekomen ben op een slaapadres en ’s ochtends. Ieder moet het natuurlijk zelf weten, maar ik voel me fris na de aankomst en bij het vertrek. De slaapzaal is nog donker als ik terugkom uit de badkamer, dus wacht ik met het inpakken van de rugtas. Ik kan om 7:00 uur ontbijten en als ik aan de café con leche met stukken stokbrood zit schuiven Emmanuel aan en even later ook Silke. De Fransman vertelt me dat hij goed heeft geslapen alleen op zijn kamer. Ook vertelt hij dat hij in zijn backpack een abneuapparaat meesjouwt van zo’n 3 kg. Ik vraag hem waarom hij die niet met de Correos dagelijks laat vervoeren, maar hij denkt dat ze teveel smijten met de spullen. Correos, de Spaanse Post.nl, vervoert tegen een vergoeding bagage van pelgrims van slaapplek naar slaapplek. Een service waar maar beperkt gebruik van wordt gemaakt. Silke slaapt aankomende nacht niet zoals Emmanuel en ik in Salas, maar in La Espina. Zij is van plan vandaag ruim 30 km. af te leggen. Zij wil Santiago de Compostela in minder etappes bereiken dan wij.

Nadat op één na alle vrouwen op waren en (bijna) iedereen aan het pakken was, begaf ik mij rond 8:15 uur in mijn eentje op pad. Het was mistig en kil. Ik had bij voorbaat al mijn ondershirt aangetrokken en mijn vest. De damp had zich afgezet op de spinnenwebben langs de weg, maar ook op de haren op mijn benen. Ik loop sinds het vertrek in Bilbao in een korte broek

Na zo’n 4 km. te hebben gelopen en ongeveer 250 mtr. te zijn gestegen begint de zon door te breken. Of eigenlijk kom ik onder de laaghangende bewolking uit. Het is grappig, maar ook heel mooi hoe de dauw/ mist in de dalen hangt en de toppen van de heuvels in de zon baden. De uitzichten zijn om van te genieten.

Ik kom Emmanuel achterop lopen en samen wandelen we al kletsend door. Alhoewel, hij vertelt veel over zijn aandoeningen. Hij heeft een operatie moeten ondergaan vanwege zijn hoofdpijn, waardoor hij bijna geen geur meer heeft. Hij kan niet goed in 3D kijken, waardoor hij moeite heeft met afdalen op rotsige paden. En nog meer wat ik niet heb willen onthouden. Het is een sympathieke vent, maar wil graag zijn verhaal kwijt. We komen langs een Albergue in San Marcelo (Samarciellu) en we worden actief benaderd om een kop koffie te komen drinken. De jonge vrouw, die goed Engels spreekt, woont hier samen met haar man uit Kosovo en hun twee kinderen en hond en runnen de Albergue Casita Mandala. Een herberg gebaseerd op het ‘donitivo’ principe, dat je net zoveel voor de service mag betalen als je wilt, of kunt. Dus ook voor het bakkie leut. Terwijl we aan de kop koffie zitten komt er een jonge vrouw binnenlopen. Sportief gekleed, felgekleurde Adidas sportschoenen, wandelstokken, haarband in. Het is één van de vrouwen die bij mij op de slaapzaal lagen. Één van de twee Spaans sprekende vrouwen. We gaan met z’n drieën verder en een groot deel van de etappe leggen we samen af. De hond van het gezin volgt Emmanuel een tijdje, want die is al lopend een broodje gaan eten. Hij moet vaak eten, vanwege ook weer één van zijn makkes. De jonge vrouw stelt zich voor als Loraine (ik moet gelijk aan ‘Sweet Loraine’ denken. Het nummer van Uriah Heep, de band uit de jaren 70, die nog steeds optreed. Het nummer blijft de rest van de dag in mijn gedachten).

Het is klimmen en dalen, maar voornamelijk het eerste. Loraine spreekt alleen maar Spaans, maar gelukkig kan Emmanuel zich goed uiten in die taal. Zij praten nu geregeld in het Spaans. We passeren de brug over de Río Narcea en komen na een km. of wat bij het Monestario San Salvador de Corellana. Het oprichtingsdocument van het klooster is nog steeds bewaard gebleven en is van 1024. Deze Monestario staat sinds 1931 op de nationale monumentenlijst. Het ligt op een strategische plek tussen de Río Narcea en de Río Nonaya.

Het blijft nu klimmen en dalen en Emmanuel kan het tempo van Loraine en mij niet meer bijhouden. Hij zegt dat wij maar door moeten lopen. Het heeft geen zin om te wachten dus leggen Loraine en ik de laatste km.’s samen af. Zij is conditioneel sterk en maakt me duidelijk getraind te hebben in de ‘montagna’s’. We komen een kraam tegen van de plaatselijke kerk, waar je dakpannen kunt beschrijven met een tekst. Deze worden straks gebruikt voor de renovatie van de kerk. Een donitivo wordt op prijs gesteld en daarmee wordt een deel van de kosten betaald. Op de achtergrond tegen de bergen wordt gewerkt aan de uitbreiding van de A63. De snelweg die begint in Oviedo en nu nog stopt bij Cornellana. De werkzaamheden zijn ingrijpend. Delen van de heuvels worden afgegraven en bekleed en overal worden viaducten gebouwd. De werkzaamheden worden al jaren uitgevoerd en deels bekostigd met Europese subsidie.

Loraine en ik bereiken Salas en checken in bij de Albergue, annex hotel en restaurant. Het is een modern bedrijf en van de 14 bedden op de slaapzaal worden er vandaag slechts 3 gebruikt. Naast ons gaat er nog een jonge Spanjaard slapen. Het pand heeft een geheel glazen pui en daardoor hebben we prachtig uitzicht over het dal en de heuvel. Loraine en ik gaan ’s middags een hapje eten in het restaurant en de communicatie verloopt moeizaam. Zij praat Spaans tegen mij en ik gewoon Nederlands tegen haar. Met handen en voeten en Google translate hebben we gesprekjes. Zo weet ik dat zij uit Alicante komt en in de zorg werkt. Loraine is in Oviedo gestart en heeft alle overnachtingen al geboekt. De komende nachten slapen we op andere plekken. Ik heb gisteren en vandaag overnachtingen gereserveerd in de komende twee plaatsen. Morgen in een pension, met gelukkig weer wat privacy. Wat ik ontroerend vond dat was dat Loraine een pasfoto op de achterzijde van haar mobiele telefoon heeft geplakt. Op mijn vraag of dat haar ‘padre’ is, schudt ze nee, het is haar opa en die is overleden. Voor hem loopt zij deze Camino.

Buen Camino